მე, მივუყვებოდი ლესელიძის დაღმართის ქვაფენილს, ფეხები მტკიოდა, მაგრამ ხელზე ბეჭედი არ მეკეთა. დიახ, არ მყავს ცოლი.

მივაღწიე რა დანიშნულების ადგილს, გულისფანცქალით ჩავედი ”პირველ სართულზე” და ველოდი სესილის გამოსვლას. სესილის, რომელიც ჩამს წარმოდგენაში, ბამბისქულასავით გოგონა უნდა ყოფილიყო. მაგრამ ჩამდა გასაკვირად ”სცენაზე” ორი წვერიანი ყმაწვილი გამოვიდა, ასევე მესამეც, რომელიც გიტარის დამჭერის როლს ასრულებდა,  არ გამიკვირდება ისიც ჯგუფის წევრად ითვლებოდეს.

’სეს’ ”კლეჩატი საროჩკა” ეცვა და სკამზე იჯდა ჯეკ დენიელსის გიტარით, არადა აქამდე მარტო სასმელი მეგონა, საინტერესოა ვისკივით ძონძია თუ კარგია ( პასუხს თუ ვინმე გამცემთ კარგს იზამთ)

’სილს’ სერი სპორტული მაისური ამშვენებდა  და ლამაზ ხელებს ლამაზად ათამაშებდა კლავიშებზე.

პირველი სიმღერის დაწყება და დამთავრება არავის შეუმჩნევია, მიუხედავად იმისა რომ ’სე’ მთელი გულით და სულით მღეროდა, ისე ჩურჩულით, ისე ხატოვნად .

ნეტა დანარჩენი სიმღერებიც განედევნა ჩამს ყურებს და გონებას. ”სე” მღეროდა ავტობუსებზე, სიგარეტებზე, ხალიჩებზე მჯდომ ადამიანებზე. სამწუხაროდ  ტექსტებიდან დანარჩენი სიტყვები ზედმეტად ჩურჩულით იყო ნამღერი  და ვერაფერი გავიგე. მელოდიაც ისეთი მვდარი იყო სკამში ჩაჭედილი რომ არ ვყოფილიყავი და ხალიჩაზე ვმჯდარიყავი აუცილებლად ჩამეძინებოდა, და მერე ექსპრონტად ”სე” წაუჩურჩულებდა:  და შენ დაგეძინა ხალიჩაზე, და გამშვენებს სათვალე, მე აქ ვზივარ და ბეჭედს დავცქერი ჩემს თითებზე.

(შემდეგი ნაწილი როგორც გნებავთ ისე წაიკითხეთ)

არადა იდეაში გამხურებლები ცოტა ენერგიულები უნდა იყვნენ ხოლმე, მაგრამ ნუ რასვიზამთ.  ბოლოს როგორც იქნა ”სემ” მადლობა გადაიხადა, ხალხმა ტაში დაუკრა, ხისა და მარმარილოს ეფექტის მიმცემი სტიკერებ მიკრული დეესპეს მაგიდა კი ოკინაველმა ყმაწვილებმა დაიკავეს.

მთელი კვირა გადაბმულად ვმუშაობდი და ყველაფრის ნაკლებობას განვიცდიდი: მუსიკის, მეგობრების, დალევის, დასვენების, გართობის … და პლუს ამ ყველაფერს საშინელი დილა და კონცერტის საშინელი პირველი ნაწილი. გიგის და დათოს დანახვაზე შვებას გრძნობ, აი ეხლა დაუკრავენ და ყველა პრობლემა წარსულს ჩაბარდება. მაგრამ ! მაგრამ ! მიუხედავად იმისა რომ ოკინავა ასეთი კარგი და პერსპექტიული დუოა და ჩამს ლასთეფემზე 21 ადგილას იმყოფებიან 1500 არტისტიდან , ფლეიერშიც რიფითზე მაქვს ხშირად, პურ-პურის ლაივი ნამდვილი კრახი იყო. და საერთოდ მთელი კონცერტი, ჯერ სესილიმ დაგვაზომბა ხალხი და მერე ოკინავამ დაგვიკაწრა ნერვები.

მშურს იმათი ვინც ამ კონცერტზე წამოსვლა გადაიფიქრა.

მონაწილეთა შორის იყო პორნოეპოეზიაც, რომელიც  გარკვეული პრობლებემის გამო ფესტივალზე აღარ დაუკრავს. სამაგიეროდ,  ფესტივალამდე რამდენიმე დღით ადრე გაირკვა, რომ  sour skin- ი დაუკრავს, რომელზაც აფიშაზე ვერა, მხოლოდ ბულვარში იხილავთ.   წინა წლებთან შედარებით ნაკლებია  უცხოური ბენდებიც.  გარდა ამისა, ჩემთვის მაგალითად ცოტა არ იყოს უცნაურია, Okinava Lifestyle – და  მაგალითად, რობი კუხიანიძის ერთ აფიშაზე ნახვა.

ფესტივალის ორგანიზატორი, ლევან წულუკიძე, რომელიც ამავდროულად  ერთ-ერთი მონაწილეცაა, ამბობს, რომ :  “წელს  okinawa lifestyle  გამოდის, კარგია ძალიან, კარგი ვიბრაციები, ზღვის სურნელით გაჟღენთილი მათი –  ’Black Sea Shark’-ი  დაუმეგობრდა  Black Sea Charlie Moses-ის დელფინს, და რატომაც არა, მშვენიერია. მაგალითად მე ვერ ვიტან როკ ტრადიციებს, ამიტომაც არის ჩემი ფესტივალის ტიტულში ხაზგასმით როკი და ამ დროს ვხედავთ არა როკს, არამედ ინტეგრირებულს მას უცხო ჟანრებთან, რადგან მისი დამოუკიდებლად განვითარება ჩემთვის წარმოუდგენელია ჩარჩოებიდან გამომდინარე… და როდესაც ერთმანეთის გვერდით უკრავენ სხვადასხვა ჟანრის მუსიკოსები, ძალაუნებურად ჩემი სურვილია იქ ყოფილიყო ელექტრონიკა და მე ვფიქრობ, რომ ამ ახლა უკვე გადმონაშთ, საკრალურ სიტყვას შეუძლია შეიძინოს თავისი ახალი ფორმა, ენერგია და მოიპოვოს ფართო არეალი… ქართულ ვერსიაში, კონცეფცია ეგ არის.

ექსპერიმენტალური და ელექტრონული მუსიკა და მასში მოღვაწე აქტიური შემოქმედებითი ჯგუფები და ასევე პანკ, ალტერნატივ ბენდები, ანდერგრაუნდ ნიშნით გამორჩეული მუსიკოსები და + ინდუსტრიალ ნოიზ კოლექტივებიც ჩემი სტიქია და მაგარი იქნებოდა, რომ ყოფილიყვნენ ასეთი ბენდები. “

თავისთავად ის, რომ ფესტივალი რეგულარულად ტარდება უკვე 5 წლის განმავლობაში,  კარგი  ფაქტია და გარდა იმისა, რომ ზაფხულის თუნდაც ორი დღის კარგად დაგეგმვა შეგიძლია, ჩემთვის პირადად, კარგი გასართობია   წინა წლების აფიშებისთვის თვალის გადავლება და ბოლო წლების მუსიკალური და არამუსიკალური ამბების გახსენება.

ასე მაგალითად, 2006 წელი: ლადო ბურდული, სტრინგი, თეთრი ალუბლის მურაბა, Young Goergian Lolitaz,  Heбo CCCR, Vitamin.

2009 : Blondub Sexy Sound, Nimb, Goran Gora, Neбo CCCR,  Outsider, წერილი, ნიჟარა, მონოპლანი, სპანდერა და კომპარტია.

2008 წელი: აგვისტოს მოვლენების გათვალისწინებით ფესტივალის მაგივრად აქციები ჩატარდა.

ისევ 2009 წელი: ფესტივალის სლოგანია: “სიყვარული ომის ნაცვლად”.

2010 წლის ფესტივალის სლოგანი: “Art as crime; crime as art”.

გარდა აფიშების თვალიერებისა და საკუთარი დასკვნების გამოტანისა ბოლო პერიოდის მუსიკალურ და არამუსიკალურ ამბებზე, საინტერესოა, ვინ იყო ორგანიზატორებისთვის ყველაზე რეზონანსული 5 წლის განმავლობაში.

ლევან წულუკიძე: “ყველა განვლილი ფესტივალი საინტერესო იყო ამ მხრივ! აქ უფრო კარგად იხსნებიან ჯგუფები, ქალაქ ბათუმის პროდასავლურ მდებარეობას თავისი წვლილი შეაქვს ამაში თუ არ ვცდები : ). უპირველესად ეს იყო Young Georgian Lolitaz, ასე ვთქვათ პირველი მერცხლები ახალი ტალღის მომასწავებისა, რომლებიც ბათუმის სულ პირველ როკ ფესტივალზე წარდგნენ და ძალიან მაგრადაც, სხვათაშორის მეამაყება, რომ სწორედ ამ გამრღვევი ბათუმური ტალღა ჯგუფების შესახებ, როგორიცაა  Nijara, Pornography, Beqa & Atina და  + ის ჯგუფები, ვინც იყვნენ თბილისიდან ფესტივალზე, – მე და ჩემმა მეგობარმა, რეჟისორმა გია დიასამიძემ  ფილმი გადავიღეთ, რომელიც ასახავს ამ პირველი ფესტივალის პერიპეტიებს და ის სპეციალურად ვაჩვენეთ შარშანდელ როკ ფესტივალზე, დიდ ეკრანზე და ეს იყო ემოციებით აღსავსე სანახაობა მუსიკის მოყვარულთათვის. რომანტიული ატმოსფერო და ამასთანავე მოულოდნელი რამ, ვინაიდან ასეთ სიურპრიზს არავინ არ ელოდებოდა.

მომდევნო ფესტივალებსაც ყავდა თავიანთი გმირები და შარშან ეს კუნგ ფუ ჯანკი იყო, რომელიც ფესტივალის საუკეთესო ჯგუფად დასახელდა. სიმპატიებით ვარ მათ მიმართ განწყობილი, ეხმაურებიან თანამედროვეობას და ეს ბრწყინვალე რამეა. ვნახოთ თუ ვინ მოიპოვებს ამ ტიტულს წელს, საინტერესოა არა? “

ბუნებრივია საინტერესოა. ჩემთვის ეგ კი არა,  აფიშების თვალიერებაც კი საინტერესოა.

ამიტომ, 6 და 7 აგვისტოს, ბათუმის  ბულვარში საღამოს 7იდან,  Art Wave რიგით მეხუთე როკ ფესტივალს წარმოგიდგენთ, რომელზე დასწრებაც თავისუფალია.

მუზამე  ფესტივალის ამბებს პოსტფაქტუმაც აუცილებლად მოგიყვებათ.

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

We have stayed in the future

გიგიმ და დათომ ულვაშები მოუშვეს და მერე ახალი EP-იც გამოუშვეს(როგორ გავრითმე :დ) და მერე ეს EP უფასოდ გვაჩუქეს (მაგრამ არა ისე, როგორც ბიძიებს ჩუქნიან ხოლმე ქუჩაში სახელებს “ლამაზი გოგონები”)

last.fm-ზე შაუთებს ვკითხულობდი გუშინ, მას შემდეგ რაც მივხვდი რო უკვე გაჭედილი მქონდა ამ EP-ზე, და ერთი, მგონი ამერიკელი, სიტყვით გამოდიოდა ესენი “იტყუილებიან” ოკინავადან არ არიანო და მერე ვიღაცამ (ის სადური იყო აღარ მახსოვს)  “who cares”-ო მიწერა, მთავარია მაგრები არიანო. ჩემ ფლეიერში გადანაცვლების შემდეგ და საღამოს ველოსიპედით სეირნობისას ყურებში რო გესმის “we have no fear! we want to live in a beautiful world” წევრების კიარა საკუთარი წარმომავლობაც და საერთოდ აღარაფერი აღარ “cares”.  და საერთოდ ეს “Wir Sind In Der Zukunft Geblieben” გასაგიჟებელი ტრეკია, თუმცა ჩამი ფავორიტი სიმღერა მაინც “So Near” არის.

EP-დან პირველი თრეკი რომელიც გაგვასინჯეს ოკინაველმა არაწვრილთვალება ბიჭებმა “Black Sea Shark” იყო და ამ სიმღერის ქება-დიდებას აუცილებლად იხილავთ კომენტარებში trouble-ek-ისგან.

DOWNLOAD

ამ ვიდეოს შექმნისას, გვერდით სამზარეულოში მე მონაწილეობას ნამცხვრის შექმნაში ვიღებდი

• okinawalifestyle.blogspot.com
• okinawalifestyle.bandcamp.com
• last.fm
• soundcloud

მერე მოგიწევდათ იმაზე დაფიქრებაც, ამ ათიდან რამდენ ასეთ კონცერტს დასწრებიხართ(ან შესწრებიხართ) თქვენ. გაშლიდით ათივე თითს(დროებით შეწყვეტდით კლავიატურაზე რახუნს) და დაიწყებდით თითების თითო-თითოდ მოკეცვას. და სწორედ მაშინ, როდესაც რიცხვის სიმცირის გამო სასოწარკვეთას მიეცემოდით, ნეტში ახალი აფიშა გამოჩნდებოდა. თქვენც ‘გასაკეთებელი კიდევ ბევრია’ განწყობით თასმებს შეიკრავდით, სახლში ‘დღეს გვიან მოვალს’ იტყოდით და კარს მიაჯახუნებდით.

მიაჯახუნებდით, რათა ცოცხლად გეხილათ აფიშის წითელ ფონზე ცისფრად დაწერილი ბენდები -  Okinawa Lifestyle, MAMM და Kung Fu Junkie. მერე რა, რომ არცერთზე გექნებოდათ ინფორმაციით დატვირთული დოსიეები, ის მაინც გეცოდინებოდათ, რომ ეს ოკინავას პირველი გამოსვლაა ქართულ სცენაზე. სამწუხაროა, რომ ნამდვილი ოკინავას რეგიონის მოსახლეობამაც არცთუ ბევრი იცის მათ შესახებ, თორემ ადგილზე ცოტა დაგვიანებით მისულ მუზამელებს, გაცილებით მრავალრიცხოვანი მსმენელი დაგვხვდებოდა.

როგორც ყოველთვის, კონცერტი დაგვიანებით დაიწყო. ეტყობა, ხალხიც ძალიანაა  მიჩვეული ამ ამბავს და 8 საათზე დანიშნულ კონცერტზე მსმენელის რაოდენობამ მატება მხოლოდ 9 საათისთვის დაიწყო. მაგრამ  რაოდენობა არაფერია იმ მეტად საინტერესო ფაქტთან შედარებით, რაც ლაივზე დავაკსვენით.

მოკლედ, ყველამ ვიცით, როგორც ხდება ხოლმე – ბნელდება, ხალხი ნელ-ნელა თვრება, ხურდება და ადგილებზე წრიალს იწყებს. შემდეგ რამდენიმე ახალგაზრდა ადგილს ცეკვით ტოვებს და სცენის წინ ინაცვლებს. მაგრამ სანამ დაბნელდება. . . სანამ დაბნელდება, რამდენიც არ უნდა დაიხარჯოს ოკინავას ფრონტმენი, არაფერი გამოდის.

აი დაბნელებისთანავე კი სიტუაცია მკვეთრად იცვლება. ხალხი ადგილზე იწყებს ცეკვას. შენ ორშაბათის სუსხიან დილას ფსიქოლოგიის ლექტორის მიერ ნათქვამი სიტყვები გახსენდება, რომ ყველა ზანუდა მარჯვენა რიგებში ზის. რა საოცრებაა, რომ შენც მარჯვნივ მოხვდი. უთუოდ, რაღაც არსებობს.

თუმცა თუ პუბლიკის სიზანუდეს იმითაც ავხსნით, რომ პირველი გამომსველი ჯგუფი ასე თუ ისე კრიტიკულად(ანუ ფხიზლად) ისმინება და ფასდება 800 ყურის მიერ, მაშინ ყველაფერი კარგად ყოფილა – ლაპტოპისა და ბასის ოკინავური შერწყმა კარგად მიიღო მსმენელმაც და ‘კლუბის’ შორიახლოს  უმიზნოდ მოსეირნე ადამიანებმაც.

მოკლედ, სანამ მარჯვენა-მარცხენა ფლანგებს აკვირდები და თეორიებს ამუშავებ, მუსიკა, რომელიც შენს ფიქრებს ფონად გასდევს, თითქოს უკვე ადგილს ინაცვლებს და გარს გეკვრის, ატმოსფეროსაც ცვლის და საწვიმრად გამზადებულ ღრუბლებსაც მიმოფანტავს. ოკინავას შემდეგ MAMM-ის გამოჩენამ, მსმენელთა მარჯვენა ფლანგიც ფეხზე დააყენა და ბენდის სულისკვეთებას შეუერთა.

ლაივის დახურვა Kung Fu Junkie-ს ხვდა წილად. ჟგუფს, რომლის არათუ მხოლოდ ლაივს ვისმენდი პირველად, არამედ არცერთი ტრეკი გაგონილიც კი არ მქონდა. მოკლედ, გამომცდელი და ინტრიგანი ყურებით შევუდექი თითუეული ბგერის სმენას. ჰოდა, ჯერ კისერი გამექცა რიტმისკენ, მერე ტანი. შესაბამისად, მათი ენერგიით და მუხტით მოხიბლულმა ისიც გვიან შევნიშნე, როგორ მოიშალა საზღვარი მარჯვენა და მარცხენა ფლანგს შორის და როგორ აქცია “სცენის წინა” ფლანგად.

ჰოი, მუხთალო წუთისოფელო და ხანმოკლე აღმოჩნდა საზღვრების მოშლით გამოწვეული სიხარული. ის სიხარული, რომელიც გავიწყებს მომჩივანი მეზობლების ქვეყნის შვილი რომ ხარ და რომ ვერასოდეს გადაურჩები “ხმაურის გამო ბოდიშის მოხდას”. მაშინაც კი, თუ ამ  ხმაურის ქვეშ ქართული ელექტრონული მუსიკის ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო კონცერტი იგულისხმება.

მაშინაც კი, თუ საცოდაობაა ეს კონცერტი ასე დაჩაგრულად დამთავრდეს. ამ შემთხვევაში არც ჯგუფის წევრების გაბრაზება ჭრის და არც პუბლიკის აღშფოთება. მეზობლები ყოველთვის მართლები და გამარჯვებულები არიან, მათ აქვთ ძალაუფლება, აქვთ ენერგია და მათრახი, რომ ყოველთვის “ფორმაში” გამყოფონ და ორი საათითაც არ დაგავიწყონ, რომ neighbours are watching you!

შეფასება: 1 2 3 4 5 67 8 9 10

ის ჭორები, რომ Okinawa Lifestyle უცხოპლანეტელების პროექტია და მათ გონებას შორეული პლანეტიდან მართავენ ტყუილია. თუ Levan-ს თუ შემოარევერსებთ და შეანელებთ უოთერგეითის ჩანაწერიდან დაკარგულ თვრამეტნახევარ წუთსაც ვერ გაიგებთ, კენედის სიკვდილთანაც არანაირი კავშირი არ აქვს ამ ჯგუფს და ექიმი ჰაუსის სიუჟეტებს დათო ნამდვილად არ წერს, თუმცა გიგი წერს თუ არა ზუსტად არც მე ვიცი.

Okinawa Lifestyle ქართული ჯგუფია რომელიც 2009 წელს შეიქმნა თათავიდან ჯგუფ Landmark-ის ორი წევრის გიტარისტ დათო დათუნაშვილის და დრამერ გიგი ჯიქიას  ექპსერიმენტალური side project იყო და თანდათან ცალკეული ჯგუფის სახე მიიღო. მათი მუსიკა ძირითადად synthpop, lo-fi, და dance-ია. შარშან მათ ერთი EP Rosewell Crash და ერთი სინგლი Bar გამოუშვეს, წელს 12 მარტს კი მათ პირველი სრული ალბომი Naha გამოაქვეყნეს  ბლოგზე. აღნიშვნის ღირსია რომ მუსიკა და ალბომის არტვორქი პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან, რადგან ჯგუფმა ზუსტად ისეთი მზიანი, ურბანული, და ამავე დროს  გახსნილი ელექტრონული chill wave შემოგვთავაზა როგორსაც ლომოგრაფიულ გარეყდაზე ხედავთ.

Naha-ს მთავარ ღირსებად რჩება ისევ კარგად გაკეთებული, გასწორებული და სუფთა საუნდი, ყოველგვარი ზედმეტობების გარეშე. სიმღერები ვერ ასწრებს მოგბეზრდეს და არც უფრო გაწელილი კომპოზიციები გჭირდება. ყველაფერი თავის ადგილასაა და ეს არც ისე ადვილია, მითუმეტეს როცა პირველ ალბომს აკეთებ და თავზე ღიპიანი პროდიუსერი არ გადგას.  Naha-ს საუნდი არის გიგის და დათოს საყვარელი ჯგუფებიდან ამოკრეფილი გავლენები გაერთიანებული თბილისის ურბანულ გარემოსთან სადაც მუსიკოსები ცხოვრობენ.

ყველაფერი იწყება Rouge à Lèvres-ით (ფრ. Lipstick) რომელიც ბასპარტიაზე გატეხილი ბიტის ვარიაციებს წარმოადგენს. Levan ალაბათ ნამდვილი შესავალია ალბომისთვის, რომელსაც დისკის საუნდი შემოაქვს, საუნდი რომელიც შემდეგ ყველა სიმღერას გაჰყვება – რბილი, გახსნილი ელექტრონული chill wave. გარდა ამ საუნდისა მთელ ალბომს და მთელ Okinawa-ს გასდევს ძლიერი hip-hop, funky ბითი, ზუსტი და სასიამოვნო. Tbilisi Presents-ს კარგი მაგალითია ჯგუფის ამ რითმულობის. გიტარის რითმი და ბითი, რომელიც ორმოცდამეათე წამზე შემოდის, მთელს სიმღერას გასდევს და რაღაც ქვეცნობიერად მიჰყვები ამ ბითს, არც ფიქრობ და ისე აყოლებ თითებს მაგიდაზე კაკუნით. შემდეგ დათოს ვოკალი იწყება, რომელიც მომკალით და მაღიზიანებს, იმიტომ, რომ დაძაბული ვცდილობ სიტყვები გავარჩიო და არაფერი ისმის საერთოდ. მაგრამ ამ ალბომში ჩემი საყვარელი სიმღერა მაინც Little Place Naha არის. აგრესიული და overdriveიაინი აუცილებლად უნდა ყოფილიყო ამ ალბომში უბრალოდ იმისთვის, რომ ვერავის ეთქვა ერთფეროვანიაო.

საერთო ჯამში Naha-ს ჩაწერაში უცხოპლანეტერლების და ბილ გეითსის როლი ძალიან მცირეა, ძირითადად ალბომზე ის ურბანული გარემო ახდენს გავლენას რომელშიც ჯგუფი ცხოვრობს და რომელიც მათი ყოველდღიურობაა. სუფთა და ლამაზი ალბომია, სწორად გაკეთებული და სწორადვე შეკრული, გაკეთბული ხალხის მიერ, რომლებიც თვითონ მუსიკაში ცხოვრობენ. პირველი ალბომი, რომელზეც ბენდმა ყოველგვარი დახმარების გარეშე იმუშავა იშვიათად გამოდის ასეთი კარგი. ურბანული ბავშვების ურბანული სიმღერები ღამენათევ უცხოპლანეტელებთან ერთად.

tracklist:

1. Rouge à Lèvres
2. Levan
3. Sunrise
4. Tbilisi Presents
5. Shua
6. Little Place Naha
7. Nightwalk
8. This Is Real
9. Goblin Dance
10. Emotional Experience
11. Bird Arrival
12. Ninenda

• http://okinawalifestyle.blogspot.com/
• http://www.myspace.com/okinawalifestyle
• http://www.last.fm/music/Okinawa+Lifestyle

ეს რეცენზია დავწერე ნიკა გელდიაშვილთან ერთად

ალბომის ჩამოტვირთვა შეგიძლიათ ჯგუფის  ბლოგიდან http://okinawalifestyle.blogspot.com

Okinawa Lifestyle არის დათო დათუნაშვილი და გიგი ჯიქია

DOWNLOAD

tracklist:

1. Rouge à Lèvres
2. Levan
3. Sunrise
4. Tbilisi Presents
5. Shua
6. Little Place Naha
7. Nightwalk
8. This Is Real
9. Goblin Dance
10. Emotional Experience
11. Bird Arrival
12. Ninenda