იულია/ჯულიას სასარგებლოდ უნდა ითქვას, რომ მან ძმაზე ადრე დაიწყო დამოუკიდებელი მუსიკის კეთება.

ანგუსიც დაფიქრდა და 2012 წელს ახალი ალბომის გამოშვებას შეგვპირდება.

ეს კი პირველი სატესტო ჩანაწერია მომავალი ალბომიდან.

კარგი ბიჭია ანგუსი, უბრალოდ, მიუხედავად იმისა, მარტო მღერის, დასთან ერთად, ძველ სიმღერას თუ ახალს, სულ ერთნაირ განწყობას გიტოვებს. ეს განწყობა კი იმის მიხედვით, მისადმი სიმპატიით ხართ განმსჭვალული თუ არა, შეგიძლიათ დააბრალოთ მის მკვეთრად ჩამოყალიბებულ სტილს, ან მოსაწყენ ერთფეროვნებას. მე მაგალითად, მიყვარს და სიამოვნებით დაველოდები მის ახალ ალბომს, რომელიც შეიძლება მართლაც მოსაწყენად ერთფეროვანი აღმოჩნდეს. ვინ იცის.

ოფიციალური საიტი

Facebook-ის გვერდი

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

ისლანდიურმა amiina-მ მეორე სრულმეტრაჟიანი სტუდიური ალბომი „Puzzle“ გამოუშვა, 2007 წელს გამოშვებული „Kurr“-ის შემდეგ. amiina ბევრისთვის ჯერ Sigur Rós-თან ერთად ჩაწერილი ალბომებიდან და შემდეგ „Heima“-დან  და „Screaming Masterpiece“-იდან გახდა ცნობილი. მას შემდეგ ისლანდიურმა ტალღამ თითქოს ჩაიარა და ჩაწყნარდა, ყოველ შემთვევაში თვითონ ისლანდიური ტალღაც ახალი მუსიკალური ტენდენციების ნაპირიდან მოგროვებული ქვიშით აივსო და ამ ტენდენციებმა amiina -ს მეორე ალბომიც შეცვალა.

დისკის მოსმენა დიდხანს არ მინდოდა, ისევ იმ ხერხზე და ქსილოფონზე დაკრულ რომანტიულ-ზღაპრულ მელოდიებს ველოდი, რომლების ინტერესი დამეკარგა, და მგონი არა მხოლოდ მე. მაგრამ „Puzzle“ საკმაოდ მოულოდნელი აღმოჩნდა. amiina თავის მეორე ალბომში უფრო მრავალფეროვანი და დახვეწილია. რაღაც მომენტში múm ან Efterklang შეიძლება გაგახსენოთ, თან უფრო წაუპოსტ-როკებს ვიდრე პირველ ალბომში. აკუსტიკურ ინსტრუმენტებს ლამაზად შერწყმული ელექტრონიკაც დაემატა და ხერხზე დაკრული მელოდიები ზედმეტად მელანქოლიურ-მელოდრამატულ-რომანტიულ მორევში აღარ ტრიალებს, არც სათამაშო ესთეტიკაა წამოწეული წინა პლანზე, მოკლედ amiina აშკარად გაიზარდა და გოგოები მიხვდნენ, რომ ცხოვრებაში რბილი სათამაშოების, ვარდისფერი მზისჩასვლების და ჩრდილოეთის ნათების გარდა სხვა რაღაცეებიც არსებობს.

ცვლილებებმა ჯგუფს თავისი ინდივიდუალურობა ნამდვილად არ დაუკარგა, amiina ისევ amiina არის, ისეთივე ნაზი და თბილი, მაგრამ ამავდროულად უფრო რეალური, ნაკლებად სათამაშო და უფრო მუსიკალური. არც მეინსტრიმში უმიზნებენ, არც ბლუზური დისტორშენი დაუმატებიათ, უბრალოდ დაიხვეწნენ.

საინტერესო და სახასიათოა პირველი ტრეკი „Asinn“, მშვენიერი ელექტრონული ბითით, დიდი სივრცით, რომელსაც აკორდეონი და ერთმანეთში არეული ეფექტები ქმნის. კარგი პოსტროკულ ელექტრონულ ამიინური ტრეკია, ბევრი სხვადასხვანაირი ემოციით, რომლებიც ძველ amiina-ში არ არსებობდა. შემდეგ სინგლებად გამოქვეყნებული, ორი თითქმის ერთნაირი სიმღერა მოდის -„Over and Again“, ჩვეულებრივი ისლანდიური პოსტ-ფოლკ ტრეკი, არაფერი განსაკუთრებული, და „What are we Waiting for“, ლამაზი პოპ-სიმღერა, საკმაოდ კარგი არანჟირებით. შემდეგი ტრეკი „Pusl“ (სასაცილო ასოციაციებს იწვევს ეს სახელი, არა?), ისევ იმ პოსტ-როკ, múm თემატიკას აგრძელებს, კარგი ვეშია, მაგრამ ხერხემალი აკლია. დანარჩენი კომპოზიციები დაახლოებით ამ რამოდენიმე განხილული სიმღერის სტილში გრძელდება, ერთი „Sicsak“ შეიძლება გამოიყოს, რომელიც მეხუთე წუთზე კარგად ხურდება და აგრესიულ-მელანქოლიურ პოსტ-როკ ინსტრუმენტალს ქმნის, კარგია ცოტა რეალური ემოციები გამოჩნდა amiina-ში გაუთავებელი ღუბლების მაგივრად.

საერთო ჯამში ალბომი კარგია, ჯგუფის პროგრესია, მაგრამ მუსიკალური სიახლეების, ინოვაციების ან ახალი იდეების მხრივ არაფერს წარმოადგენს. შთამბეჭდავი amiina მაშინ იყო, 2005-2007 წელს, ისლანდიის ტალღა რომ იყო აწეული, ხერხზე, რომ უკრავდნენ ვარდისფერ მელოდიებს, ახლა კიდევ… ახლა ერთი ხარისხიანი ისლანდიური პროექტია, მოისმენ რა…

1. “Ásinn” – 5:34
2. “Over and Again” – 3:39
3. “What are we Waiting For?” – 5:28
4. “Púsl” – 6:14
5. “Into the Sun” – 4:18
6. “Mambó” – 4:56
7. “Sicsak” – 6:55
8. “Thoka” – 3:57

• http://amiina.com/

Tracklist:

1. “Futile Devices” – 2:11
2. “Too Much” – 6:44
3. “Age of Adz” – 8:00
4. “I Walked” – 5:01
5. “Now That I’m Older” – 4:56
6. “Get Real Get Right” – 5:10
7. “Bad Communication” – 2:24
8. “Vesuvius” – 5:26
9. “All for Myself” – 2:55
10. “I Want to Be Well” – 6:27
11. “Impossible Soul” – 25:35

მანამდე კი შეგიძლია მოისმინო ორი უფასო ტრეკი The Age Of Ads-იდან და გადაწყვიტო ღირს თუ არა ამ ალბომის შეძენა.

DOWNLOAD (from bandcamp.com)

I Walked

Too Much

]]> http://muzame.ge/6618-sufj-stevs-ads/feed/ 2 http://muzame.ge/6491-angus-and-julia-stone-down-the-way/ http://muzame.ge/6491-angus-and-julia-stone-down-the-way/#comments Sat, 19 Jun 2010 10:46:36 +0000 ნასტასია არაბული http://muzame.ge/?p=6491 Artist: Angus And Julia Stone
Album: Down The Way
Release Date: 12.03.2010
Label: Nettwerk

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

მთელი ბავშვობა მინდოდა რომ ჩემზე დიდი ძმა მყოლოდა. თან ისე, ახირებულად, რომ არ ვიცი რად მინდოდა, მაგრამ  ვიცი მაინც ძალიან რომ მინდოდა. მერე გავიზარდე და მივხვდი, რომ რეალურ რამეებზე უნდა იოცნებო და  უფროს ძმაზე ოცნება შევწყვიტე.  ორი თვის წინ ავსტრალიელი ანგუსისა და იულიას/ჯულიას  მეორე ალბომის დეგუსტაციისას მივხვდი, რატომ მინდოდა მთელი ბავშვობა უფროსი ძმა.

როცა იულია/ჯულია ხარ და შენ ძმას ანგუსი ქვია, მაშინ შეგიძლია მუსიკაზე კი არ წერო, მუსიკა წერო. მაშინ შეგიძლია ისე იმღერო, როგორც 9 წლის ნაწნავებიანმა და მოფრიალეკაბიანმა, ჭორფლიანმა გოგონამ, ახლახანს რომ გაიღვიძა და მინდორში გარბის ძაღლთან ერთად.   შეგიძლია შენი მუსიკა ისე ჟღერდეს, როგორც ტალღების ხმა ავსტრალიის სანაპიროებზე და ზღვის სუნსაც კი იგრძნობენ შენი მსმენელები.  შეგიძლია შენ ძმას დაუმტკიცო, რომ კარგი მუსიკის კეთბა სულაც არ არის ძნელი და რომ ყველაფერი შეიძლება ერთ მშვენიერ დღეს ადგილობრივ მუსიკალურ ფესტივალზე გამოსვლით დაიწყო. სულ რაღაც რამდენიმე წელიწადში  კი შენ ახალ ალბომს ათასობით ადამიანი თავისით დაელოდება დედამიწის სხვადასხვა კუთხეში.

ზოგადად ყველაფერი ძალიან  ლოგიკურად მოხდა ამ და-ძმის ცხოვრებაში. ბავშვობაში მამას ჰყავდა ბენდი, რომელთან ერთადაც ქავერებს ასრულებდა ახლომახლო ბარებში, მერე ესენი გაიზარდნენ და მიხვდნენ, რომ მუსიკა, რომელიც მთელი ბავშვობა ესმოდათ, უკვე დაწერილი იყო, თანაც სხვების მიერ და მამა მაგარი მუსიკოსი კი არა, უბრალოდ, ქავერების რიგირთი შემსრულებელი იყო. მერე უილია/ჯულია საყვირზე დაკვრას ასწავლიდა ბავშვებს და თავისუფალ დროს გიტარაზე ერთად უკრავდნენ და-ძმა.

მერე ადგილობრივ ფესტივალზე დაუკრეს და პირველი  EP ჩაწერეს იდეალურად შესაფერისი სახელით: “Chocolate And Cigarettes” და მიხვდნენ რომ ხალხის გულის მოგების რესურსი ქონდათ. მეორე EP-ის  ”A Heart Full Of Wine”-ის პრეზენტაცია უკვე ლონდონში, სულ სხვა ფესტივალზე მოაწყვეს და მიხვდნენ რომ უკვე ალბომის დროც დამდგარიყო. ” A Book like This” 2007 წელს გამოვიდა და ახლა უკვე ამბობენ, რომ მასში ისეთი სიმღერებიც არის შესული, რომლების ალბომის გამოშვების მერე აღარასოდეს შეუსრულებიათ, ამიტომ მეორე ალბომის შემადგენლობა მაქსიმალურად გაფილტრულია და 23 სიმღერიდან მხოლოდ 14 საუკეთესო შეიტანეს, იმათგან ჩემი ფავორიტი მეშვიდეა, იმიტომ რომ მართალია.

და საერთოდ, მე მგონია რომ ეს ალბომი და ზოგადად ეს მუსიკა გოგოებისთვის უფროა განკუთვნილი ვიდრე ბიჭებისთვის და რომ ნებისმიერი ბიჭი იტყვის, ღმერთო ჩემო, რა ფოლკის და ინდის ნაზავი, ყველაზე ქალური მუსიკააო. მართალიც იქნება.

და ბოლოს, აუცილებლად ესტუმრეთ მათ საიტს, უბრალოდ შედევრია

angusandjuliastone.com

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

ბუნდოვნად მახსოვს, მამაჩემი როგორი აღტაცებით მიხსნიდა, თუ რა მაგარი ნაწარმოები იყო რაველის ბოლერო. განსაკუთრებით ინსტრუმენტების შესვლა მოსწონდა – ნელ-ნელა, თითო-თითოდ. მაგრამ მე მაშინ ბრიტნი სპირსის აუოზბორნთუმეიქიუჰეფიზე უფრო მბურძგლავდა.

სამაგიეროდ, ამ აღტაცებამ ჩემზე ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა – ყველა მსგავს დადგმაზე/სიმღერაზე/მუსიკაზე/თამაშზე ბოლერო მახსენდება. მნიშვნელობა არ აქვს ინსტრუმენტების როლს სიტყვები თამაშობენ თუ სხვა ბგერები(ჩემს ბავშვობაში ერთი სიმღერა-თამაში იყო მოდაში, სადაც ერთი ბავშვი წაიმღერებდა ’დუმბაძე, მახარაძე’, მეორე ხმას აუბამდა – ’ბალი ვჭამე, კურკა ვყარე’, ხოლო მესამე ჩაიხვევდა ’პეპელა, პეპელა’ და ასე იქამდე, სანამ არ მოგვბეზრდებოდა), The National-ის ძალიან მაგარ ლაივს ვუყურებ სიმღერაზე “Fake Empire” თუ რაჭის შარაგზაზე მივიმღერი რერო-რამდარაროს.

მოკლედ, იმდენადაა ჩემში ეს ’ბოლეროს კომპლექსი’, რომ მეგობრის დადებულ ვიდეოზე, სადაც ვოკალისტი გარეგნობითაც ძალიან კარგია, ხმაც კარგი აქვს, სიმღერა ხო ისეთი ფრაზით იწყება, ყურებს დაგაცქვეტინებს და ჩაგაღიმებს, პირველი, რაც მახსენდება, ისევ ბოლეროა.

არადა, რა ბოლერო, You tried to taste me

And I taped my tongue to the southern tip of your body!

მოკლედ, მგონი, The Morning Benders-ის ტრადიციაა ალბომში ისეთი პირველი ტრეკის ჩადება, დანარჩენები საერთოდ რო არ ისმინებოდეს, მაინც კმაყოფილმა თქვა, რომ კარგ ალბომს მოუსმინე. ჯერ ’Damnit, Anna’ იყო 2008 წლის ალბომიდან(Talking Through Tin Cans) გამორჩეული, მერე ეს, ’Excuses’.

თუმცა ეს ის ალბომი არაა, სხვა ტრეკები რომ ნაკლებ ყურადღებას იმსახურებდნენ. მთელი ალბომი ისე გემრიელად ისმინება, ისე მსუბუქად(თუ აივნის კარი ღია გაქვს და ცოტათი სიო გიბერავს, მით უკეთესი) და ჰაეროვნად, ბაუნტის რეკლამასაც რომ შეშურდება. ალბომის ზომაც ნორმალურია – 10 ტრეკი, რომლიდანაც მე ყველაზე მეტად პირველი და ბოლო მიყვარს                                                                                                                     

ჰო, ამ ოთხ კალიფორნიელ ახალგაზრდას(რომლებმაც ჯგუფი 2005 წელს ჩამოაყალიბეს) სხვა საინტერესო ტალანტებიც აქვთ – მაგალითად, თუ კარგად დააკვირდებით, აუცილებლად აღმოაჩენთ კავშირს ალბომის რამდენიმე ტრეკის სახელს შორის. თუ სხვებზე უფრო მეტად ინტრიგნულად და მაშასადამე, ბრიკოლერულად აზროვნებთ, ყველა ტრეკის დაკავშირებასაც შეძლებთ. აი მაგალითად,  ასე საინტერესოდ ენაცვლება ერთმანეთს რამდენიმე ტრეკი – ბოდიშები, დაპირებები, სასიამოვნო, სუფთა ბრძოლა და სიამოვნების ოხვრები(1. Excuses; 2.Promises; 4.Cold War (Nice Clean Fight) 5.Pleasure Sighs). მოკლედ, ფანტაზიის გავარჯიშება პირველ ალბომზეც შეგიძლიათ.

ფანტაზიის გარდა შეგიძლიათ შედარების უნარზეც ივარჯიშოთ – მაგალითად, ჩემი მეგობარი ამბობდა, პიტ დოერტის შოკოლადისნაირი ხმა აქვსო. აი, კრის ჩუს როგორი ხმა აქვს, არ ვიცი – ერთდროულად ტკბილიც, რბილიც, ბავშვურიც, მშვიდიც და გულუბრყვილოც.  ვფიქრობდი ნაყინივით ყოფილა-მეთქი, მაგრამ სიცივე აკლია აშკარად. ჰოდა, მხოლოდ დღეს შეჩერდა ჩემი გონება დამდნარი ნაყინის ვარიანტზე. დღეს იმიტომ, რომ მანამდე მორნინგ ბენდერზის არცერთი სიმღერა ფლეერში არ მქონდა გადატანილი. არადა, ჩვენთვის, ავტობუსის ფანჯარას თავმიყრდნობილი ’ნაუშნიკებიანი’ სტუდენტებისთვის, სიმღერის ავ-კარგიანობა სწორედ რომ გზაში, გამუდმებულ ჯანჯღარში იზომება.

• http://www.themorningbenders.com/
• http://www.myspace.com/themorningbenders

fun-ი ნიუ-იორკული ჯგუფია, სულ სამი წევრი და რამდენიმეთვიანი ისტორია აქვს, მაგრამ ამ ალბომიდან გამომდინარე თავისუფლად შეიძლება გადაწყვიტო, რომ საინტერესო ხალხი აღმოაჩინე და მომავალში უკეთეს  ნამუშევრებს დაელოდო…

ალმომში შესული ათი სიმღერიდან ერთმანეთის მიმდევრობით მოდის სიმსუბუქის, სიახლის, ფრედი მერკურის გახსენების სურვილის, დაღლილობის, პერიოდულობის, აღფრთოვანების, სულ რამდენიმე წუთის წინანდელი აღფრთოვანების დავიწყების და უბრალოდ, მოსმენის  მუხტები…

• http://www.ournameisfun.com/
• http://www.myspace.com/fun

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

რამოდენიმე წელიწადში ერთხელ ჩნდება ისეთი ჯგუფი, რომელიც უდიდესი პონტენციალის მქონეა და მასზე საუბრობს ყველა, მუსიკალურ მედია სივრცეში. 2010-ში ეგ ჯგუფი იქება მანჩესტერული Delphic, რომლის შემადგენლობაში შედიან: Dan Hadley (დრუმები), James Cook (ვოკალა), Matt Cocksedge (გიტარასტი) და Richard Boardman (სინთები). ამ კვარტეტს უკვე ადარებენ New Order-თან, მათ ალბუმს ყველა ელოდება, ეს ალბუმი სახელწოდებით Acolyte, 2010 წლის 11 იანვარს გამოდის. მაგრამ ჩვენ ხო ქართველები ვართ, ჩვენ ხო ყველას ვჯობივართ და ამიტომ მე და კიდე ბევრ ნამდვილ პატრიოტ ქართველს ეს ალბუმი უკვე აქვს და უკვე მოისმინა და ისიამოვნა ამ, მომავალი ვეფხვის წლის (მე ვეფხვი ვარ და კაი წელი უნდა იყოს ჩემთვის წესით), აღმოჩენით.

ნუ ეხა სიმართლე რომ გითხრათ არ გადავრეულვარ და თმები არ მიწიწკნია თავზე, მაგრამ ალბუმი ისმინება სიამოვნებით, და რამოდენიმე ტრეკზე ცეკვაც გინდება, და ზიხარ ასე სკამზე და არწევ შენ სხეულს Delphic-ის სინთეზირებულ რითმებზე. მაგრამ მართლა რაღაც ახალი ტალღა შემოიტანა ამ ჯგუფმა, თან მანჩესტერიდან არიან და მანჩესტერული რეივის და ჰასიენდას ზეგავლენაც დაეტყოთ, აი რას წერენ ცნობილ ბრიტანულ გაზეთში The Guardian: «Delphic could be the best new band in Manchester, as they evoke the spirit of its Hacienda days in a forward-thinking, indie-rave type way. Are we going to have to start calling them ‘nu-Madchester’?».. ჰასიენდა ვინც არ იცის რა არის უყუროს ფილმებს, როგორიცაა “24 Hour Party People“ ან “Factory: Manchester – from Joy Division to Happy Mondays”. და მიხვდებით მერე რაზეცაა ლაპარაკი.
ყველაზე ნათელი ტრეკი ჩემთვის და შეიძლება არა მარტო ჩემთვის არის This Momentary, რომლის კლიპი ჩერნობილში იყო გადაღებული და მისი ნახვა შეგიძლიათ აქ. და ვინც პირველ Modern Warfare-ს თამაშობდა იცნობს ბევრ ადგილებს ამ კლიპიდან რომელიც ჩერნობილის მისიებში იყო

მოკლედ, ვისაც ჯერ არ გაქვთ მოსმენილი შეგიძლიათ გადმოწეროთ ალბუმი, მემგონი ყველგან დევს უკვე, მაგრამ მე აქ არ დავდებ, ჩვენ ხომ ოფიციალურები და წესიერები და კეთილები ვართ, მაგრამ შემიძლია დავდო ლინკი საიდანაც ოფიციალურად და ლეგალურად და საყვარლად შეგიძლიათ გადმოწეროთ 4 ტრეკი. ისე სხვათაშორის ალბუმი ძვირი არ ღირს, სულრაღაც 8 ფუნტი თურაღაც, Delphic-ის ნაირი ჯგუფები ლაივებით შოულობენ ფულს.. ჰოდა ვისაც გინდათ და გაქვთ საშუალება ინტერნეტში ყიდვის შეგიძლიათ იყიდოთ აქედან.

MySpace

Ксения Федорова

David Fincher-ს აქვს ერთი ფილმი სახელად „ზოდიაქი“. Fincher-ს საერთოდ კარგი ფილმები აქვს, სიამოვნებით უყურებს ყველა, თან რამდენიმეჯერ და ერთნაირი სიამოვნებით.

მაგრამ ეს ფილმი არავის უყვარს, რაღაც ნაცრისფერია, გაწელილია, არ არის საინტერესო პერსონაჟები, სტილი, ფერი, იდეა. ყველაზე მნიშვნელოვანი მის ფილმებში რაღაც განსაკუთრებული, უცნაური, არარეალური სამყაროა რომლის შიგნითაც ხდება მთელი მოქმედება სადაც პერსონაჟები განსაკუთრებული ადამიანები არიან – შიზოფრენიკები, მარტოსულები, შეყვარებულები, მოკლედ განსხვავებულები და საინტერესოები. „ზოდიაქში“ ასეთი არაფერი არ არის, სიუჟეტიც მდორედ ვითარდება და ფინალიც არანაირი აქვს ფილმს და ეს ყველაფერი იმიტომ, რომ ფილმი რეალურ ფაქტებზეა დაფუძნებული.

მერე თქვით ვინმემ ცხოვრება საინტერესო და მრავალფეროვანიაო. არაფერიც. ნაცრისფერ ფონზე შავ-თეთრი ფიგურები გადაადგილდებიან და ამას რეალობა ჰქვია, მოსაწყენი ბიუროკრატების შეკერილ სამყაროში ცხოვრობ ძმაო და მეტი არაფერი.

რეალობა ბანძობაა, მიიღეთ ეს ფაქტი და ნურაფერს ელით, ერთადერთი რაც გიშველით საღამოს სახლში მისულს კარგი ალბომია პლეილისტში. Music washes away the dust of everyday life.

მუსიკაც შესაბამისი უნდა, ყველაფერს მოწყვეტილი, არარეალური და გაუგებარი. მარტო ასეთი მუსიკა თუ ჩამოგრეცხავთ ყოველდღიურობას მხრებიდან და ასეთ მუსიკას მარტო გიჟები აკეთებენ.

ისე მართლა რამოდენიმე დღის წინ ჩემი საყვარელი მუსიკოსების სიას გადავხედე და ბოზების, ნარკომანების და შიზოფრენიკების გარდა თითქმის არავინ იყო იქ.

ესეთია მეოცე საუკუნე.

მსგავსი გაუგებარი გიჟები შეიკრიბნენ ჯგუფში кубикмагги და აკეთებენ მუსიკას. ამ ჯგუფით თავიდან Ксения Федорова ვოკალის გამო დავინტერესდი. ვოკალის ეს უცნაური, მერედით მონკისეული მანერა ძალიან მიყვარს და ალბათ ერთერთი ყველაზე საინტერესოა თანამედროვე ავანგარდულ ჯაზში, თუმცა შეიძლება მალე ამოწურვადი აღმოჩნდეს. ამ ვოკალს Ксения Федорова-ს ფორტეპიანოც ემატება და მუსიკა უკვე საინტერესოა. (ისე მე რომ მკითხოთ დანარჩენი ინსტრუმენტების გარეშეც მიაღწევდა Федорова წარმატებას და საინტერესო მოსასმენი იქნებოდა).

кубикмагги-ს დღეისათვის ერთი ალბომი აქვს ჩაწერილი – оно не требуется. დისკი თავიდან ბოლომდე სტილისტურად ერთიანია. პანკები რომ დასვათ და კლასიკური მუსიკა ასმენინოთ, მერე ჯარეტი და კოლტრეინი გაარჩევინოთ სმენით, სოლფეჯიო დააზეპირებინოთ, ყოველდღე სახაზავი ურტყათ თითებში – ამ ალბომს ჩაგიწერენ და ამით შეგაფაფურთხებენ სახეში, მთელს ამ თქვენ კლასიკურ განათლებას ამოგიტრიალებენ და ენას გამოგიყოფენ. უფრო გასაგებად кубикмагги-ს ჟღერადობას ვერ აღვწერ.

ჯგუფის მუსიკაში ბევრი დახლვეწილი და ლამაზი მომენტია, თუმცა ხშირად ზედმეტად აგრესიული და უაზროდ გადატვირთული ხდება ჟღერადობა. ამ წამს რაც ყველაზე ძალიან მაინტერესებს შეძლებენ თუ არა საერთოდ მეორე ალბომის ჩაწერას, რომელიც დაახლოებით მაინც იქნება ისეთი კარგი როგორც პირველია. ყოველ შემთხვევაში ერთი დისკი ნამდვილად დაგვიტოვეს, რომელიც წითელ-ყვეითელი წერტილია ყოველდღიურობის ნაცრისფერ ფონზე.

• http://www.myspace.com/kubikmaggi
• kubikmaggi.ru
• youtube.com

მათი სიყვარულის დაკარგული აკორდები არის რაღაც შუალედური ინდს, პოპ-მინიატურებს, ჯაზს, როკსა და აფრიკულ ეთნოს შორის. . .

მიუხედავად მუსიკის კრიტიკოსების დადებითი შეფასებებისა, ჯგუფი კომერციული თვალსაზრისით ფაქტობრივად წარუმატებელია. . .

ჯგუფის სოლისტი,  Kristin Asbjørnsen,2004 სოლო ალბომს წერს,რომელიც კომერციულად უფრო წარმატებული აღმოჩნდა, ვიდრე ჯგუფის ალბომები. . .
და არა მარტო კომერციულად,
სამი ტრეკი ალბომიდან “Seafarer’s Song”, ბუკოვსკის ერთ-ერთი რომანის ეკრანიზაციისთვისაა გამოყებული. . . ფილმი “factotum” ბერტ ჰამერის  გადაღებულია. . .
2005 წელს კი საუკეთესო  კინომუსიკისთვის პრიზიც აიღო. . .

ჯგუფი 1995 წელს ჩამოყალიბდა და თავიდან Coloured Moods ერქვა, დადაფონი 2000 წელს დაირქვეს.

თუ ვინმეს დადაფონის ხსენებისას დადიასტური სკოლა გაახსენდება, შეუძლია ისევ დაივიწყოს. რადგან დადას და ჯაზზს საერთო არაფერი არფერი აქვთ.

ცვლილება არა მარტო ჯგუფის სახელმა, შემადგენლობამაც განიცადა.
პირველად შემადგენლობაში იყვნენ:
Kristin Asbjørnsen-ვოკალი
Jostein Ansnes-გიტარა, ვოკალი
Martin Smidt, Carl Haakon Waadeland – დასარტყამი ინსტრუმენტები(2002-მდე )

Bjørn Ole Solberg – საქსაფონი

ახლანდელი შემადგენლობა კი ასე გამოიყურება:
Kristin Asbjørnsen- ვოკალი
Jostein Ansnes-გიტარა, ვოკალი
Øyvind Engen – ჩელო, კლავიში (2002-დან)
Eirik Øien-ბასი, კორნეტი (2002-დან)
Martin Langlie -დასარტყამები (2005-დან)

დადაფონი მე მგონი ის იშვიათი გამონაკლისია სკანდინავიური ბენდებიდან, როცა ვიკინგები არ მახსენდება, სამაგიეროდ  მახსენდება როგორ მიყვარს, როცა  ქალს ასეთი რაღაცის მომყოლი ხმა აქვს და კიდე, როგორ მიყვარს გამონაკლისები. . .

• http://www.kristinsong.com/
• http://www.myspace.com/kristinasbjornsen
• Going Up Kristin Asbjornsen

ბენდის წევრებმა ერთმანეთი ქრისტიანულ კილეჯში გაიცნეს და არალოგიკურია, რომ მათ ტექსტებში ხშირად არის ალკოჰოლი, კრიმინალი და ნარკოტიკი… თუმცა იქვე მოიპოვება იმედი და სიყვარული…  პირველი ალბომის გამოსვლის შემდეგ ინდიმუსიკის კრიტიკოსები გაოცებულები იყვნენ…  ჯგუფმა დაარღვია ინდი მუსიკის ათი მცნებიდან ერთ-ერთი: მორწმუნეებს აქ უბრალოდ არაფერი ესაქმებათ…

თვითონ ამბობენ, რომ მათი მუსიკა ყველასთვისაა, ვინც ნარკოტიკებმა მოწამლა, ვინც კრიმინალია, ვინც ქუჩებში ცხოვრობს და ვინც თავისი თავის ამ ყველაფრისგან დაცვას ცდილობს…

ის, ვინც მათ უსმენს, ამბობს, რომ მათი საშუალებით უფრო ადვილია დაიჯერო ჰიპოპანტაზიები… და თუ ჯერ კიდევ არ ყოფილხარ მათ კონცერტზე, აუცილებლად უნდა წახვიდე მანამ, სანამ მათი კონცერტები ჯერ კიდევ არ გამხდარა გრანდიოზული და ქაოტური…

ბენდმა თავისი მუსიკის პოპულარიზაცია ბლოგებსა და Myspace-ზე დაიწყო, დღეს სამი ალბომი აქვთ გამოშვებული: (Up In Rags (EP, 2006), Robbers and Cowards (LP, 2007), Loyalty To Loyalty (LP, 2008)  და მსმენელების სიმცირესაც აღარ უჩივის.

მეოთხე ალბომს იანვრის შემდეგ გეგმავენ, თუმცა გამოშვების ზუსტი თარიღი ჯერ ცნობილი არ არის.

• http://www.coldwarkids.com/
• http://www.myspace.com/coldwarkids
• Hang Me Up To Dry