შარშან, როცა პირველი Open Air-ი ჩატარდა თბილისში, საქართველოში არ ვიყავი და ზუსტად შუა ევროპიდან ვისმენდი ამბებს, რომ ძლივს რაღაც კარგი ტარდება, რომ შაკირას და ტოტო კუტუნიოს მაგივრად ადამიანური ჯგუფები ჩამოიყვანეს და რომ რამდენიმე დღე თბილისმა მუსიკით იცხოვრა. მაშინ ჩემი მეგობრების და სრულიად მელომანების მაგივრად მიხაროდა, რომ ფესტივალების ტრადიცია დაინერგებოდა და თბილისის მუსიკალურ ცხოვრებაზე წარსულ დროში აღარ მოგვიწევდა ლაპარაკი. კიდევ მიხაროდა, რომ შემდეგ გაზაფხულზე მეც აქ ვიქნებოდი და ამბების მაგივრად მუსიკას მოვუსმენდი.

მერე, ჩამოვედი, ჩემი სიხარული ერს შევაფრქვიე და მითხრეს, რომ ყველაფერი არც ისე საოცნებო იყო, როგორც მე მეგონა, უკეთესი ბენდების ჩამოყვანაც შეიძლებოდა და კიდევ ათასი რამ. მაგრამ ეგ არაფერი, მაგას სულ ეგრე ვამბობთ ხოლმე, რაც არ უნდა მოხდეს. ამიტომ ისევ გავაგრძელე გაზაფხულის ლოდინი და ამ გასაფხულზე უკვე მე დავიწყე იმაზე ლაპარაკი, რომ ყველაფერი გაცილებით უკეთესი შეიძლება იყოს. ეგეც არაფერი, მაგას სულ ეგრე ვამბობთ ხოლმე, რაც არ უნდა მოხდეს. მაგრამ მაინც:

განვაგრძოთ კითხვა