დღეიდან შეგიძლიათ შეაფასოთ Exit–ის სადებიუტო ალბომი მოისმინოთ Urban Waves Records–ზე.

exit, იგივე ლუკა ნაკაშიძე მუზამემ 2010 წელს, ალტერვიჟენ ნიუქამერებზე აღმოაჩინა. შეგიძლიათ ნახოთ მაშინდელი ინტერვიუც. 

მისი პრიველი ალბომის გადმოწერა კი შეგიძლიათ როგორც სრულიად უფასოდ, ასევე თქვენთვის სასურველი თანხის ფასად. უბრალოდ, თანხის გადახდის სურვილის ქონის შემთხვევაში თქვენ მიხვდებით, რომ საქართველო ის ქვეყანაა, სადაც paypal ცოცხალი თავით არ შემოდის და ამიტომ, ალბომის უფასოდ გადმოწერა მოგიწევთ. ამისთვის კი უნდა დაელოთ გადმოსაწერ ლინკს თქვენს მეილზე.

Main Theme by Catch The Clouds

Friend by Catch The Clouds

Child Of Flowers by Catch The Clouds

Strange Love by Catch The Clouds

Untitled by Catch The Clouds

Meore by Catch The Clouds

Kloshar by Catch The Clouds

• http://soundcloud.com/catchtheclouds

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

ისლანდიურმა amiina-მ მეორე სრულმეტრაჟიანი სტუდიური ალბომი „Puzzle“ გამოუშვა, 2007 წელს გამოშვებული „Kurr“-ის შემდეგ. amiina ბევრისთვის ჯერ Sigur Rós-თან ერთად ჩაწერილი ალბომებიდან და შემდეგ „Heima“-დან  და „Screaming Masterpiece“-იდან გახდა ცნობილი. მას შემდეგ ისლანდიურმა ტალღამ თითქოს ჩაიარა და ჩაწყნარდა, ყოველ შემთვევაში თვითონ ისლანდიური ტალღაც ახალი მუსიკალური ტენდენციების ნაპირიდან მოგროვებული ქვიშით აივსო და ამ ტენდენციებმა amiina -ს მეორე ალბომიც შეცვალა.

დისკის მოსმენა დიდხანს არ მინდოდა, ისევ იმ ხერხზე და ქსილოფონზე დაკრულ რომანტიულ-ზღაპრულ მელოდიებს ველოდი, რომლების ინტერესი დამეკარგა, და მგონი არა მხოლოდ მე. მაგრამ „Puzzle“ საკმაოდ მოულოდნელი აღმოჩნდა. amiina თავის მეორე ალბომში უფრო მრავალფეროვანი და დახვეწილია. რაღაც მომენტში múm ან Efterklang შეიძლება გაგახსენოთ, თან უფრო წაუპოსტ-როკებს ვიდრე პირველ ალბომში. აკუსტიკურ ინსტრუმენტებს ლამაზად შერწყმული ელექტრონიკაც დაემატა და ხერხზე დაკრული მელოდიები ზედმეტად მელანქოლიურ-მელოდრამატულ-რომანტიულ მორევში აღარ ტრიალებს, არც სათამაშო ესთეტიკაა წამოწეული წინა პლანზე, მოკლედ amiina აშკარად გაიზარდა და გოგოები მიხვდნენ, რომ ცხოვრებაში რბილი სათამაშოების, ვარდისფერი მზისჩასვლების და ჩრდილოეთის ნათების გარდა სხვა რაღაცეებიც არსებობს.

ცვლილებებმა ჯგუფს თავისი ინდივიდუალურობა ნამდვილად არ დაუკარგა, amiina ისევ amiina არის, ისეთივე ნაზი და თბილი, მაგრამ ამავდროულად უფრო რეალური, ნაკლებად სათამაშო და უფრო მუსიკალური. არც მეინსტრიმში უმიზნებენ, არც ბლუზური დისტორშენი დაუმატებიათ, უბრალოდ დაიხვეწნენ.

საინტერესო და სახასიათოა პირველი ტრეკი „Asinn“, მშვენიერი ელექტრონული ბითით, დიდი სივრცით, რომელსაც აკორდეონი და ერთმანეთში არეული ეფექტები ქმნის. კარგი პოსტროკულ ელექტრონულ ამიინური ტრეკია, ბევრი სხვადასხვანაირი ემოციით, რომლებიც ძველ amiina-ში არ არსებობდა. შემდეგ სინგლებად გამოქვეყნებული, ორი თითქმის ერთნაირი სიმღერა მოდის -„Over and Again“, ჩვეულებრივი ისლანდიური პოსტ-ფოლკ ტრეკი, არაფერი განსაკუთრებული, და „What are we Waiting for“, ლამაზი პოპ-სიმღერა, საკმაოდ კარგი არანჟირებით. შემდეგი ტრეკი „Pusl“ (სასაცილო ასოციაციებს იწვევს ეს სახელი, არა?), ისევ იმ პოსტ-როკ, múm თემატიკას აგრძელებს, კარგი ვეშია, მაგრამ ხერხემალი აკლია. დანარჩენი კომპოზიციები დაახლოებით ამ რამოდენიმე განხილული სიმღერის სტილში გრძელდება, ერთი „Sicsak“ შეიძლება გამოიყოს, რომელიც მეხუთე წუთზე კარგად ხურდება და აგრესიულ-მელანქოლიურ პოსტ-როკ ინსტრუმენტალს ქმნის, კარგია ცოტა რეალური ემოციები გამოჩნდა amiina-ში გაუთავებელი ღუბლების მაგივრად.

საერთო ჯამში ალბომი კარგია, ჯგუფის პროგრესია, მაგრამ მუსიკალური სიახლეების, ინოვაციების ან ახალი იდეების მხრივ არაფერს წარმოადგენს. შთამბეჭდავი amiina მაშინ იყო, 2005-2007 წელს, ისლანდიის ტალღა რომ იყო აწეული, ხერხზე, რომ უკრავდნენ ვარდისფერ მელოდიებს, ახლა კიდევ… ახლა ერთი ხარისხიანი ისლანდიური პროექტია, მოისმენ რა…

1. “Ásinn” – 5:34
2. “Over and Again” – 3:39
3. “What are we Waiting For?” – 5:28
4. “Púsl” – 6:14
5. “Into the Sun” – 4:18
6. “Mambó” – 4:56
7. “Sicsak” – 6:55
8. “Thoka” – 3:57

• http://amiina.com/

მონაწილეთა შორის იყო პორნოეპოეზიაც, რომელიც  გარკვეული პრობლებემის გამო ფესტივალზე აღარ დაუკრავს. სამაგიეროდ,  ფესტივალამდე რამდენიმე დღით ადრე გაირკვა, რომ  sour skin- ი დაუკრავს, რომელზაც აფიშაზე ვერა, მხოლოდ ბულვარში იხილავთ.   წინა წლებთან შედარებით ნაკლებია  უცხოური ბენდებიც.  გარდა ამისა, ჩემთვის მაგალითად ცოტა არ იყოს უცნაურია, Okinava Lifestyle – და  მაგალითად, რობი კუხიანიძის ერთ აფიშაზე ნახვა.

ფესტივალის ორგანიზატორი, ლევან წულუკიძე, რომელიც ამავდროულად  ერთ-ერთი მონაწილეცაა, ამბობს, რომ :  “წელს  okinawa lifestyle  გამოდის, კარგია ძალიან, კარგი ვიბრაციები, ზღვის სურნელით გაჟღენთილი მათი –  ’Black Sea Shark’-ი  დაუმეგობრდა  Black Sea Charlie Moses-ის დელფინს, და რატომაც არა, მშვენიერია. მაგალითად მე ვერ ვიტან როკ ტრადიციებს, ამიტომაც არის ჩემი ფესტივალის ტიტულში ხაზგასმით როკი და ამ დროს ვხედავთ არა როკს, არამედ ინტეგრირებულს მას უცხო ჟანრებთან, რადგან მისი დამოუკიდებლად განვითარება ჩემთვის წარმოუდგენელია ჩარჩოებიდან გამომდინარე… და როდესაც ერთმანეთის გვერდით უკრავენ სხვადასხვა ჟანრის მუსიკოსები, ძალაუნებურად ჩემი სურვილია იქ ყოფილიყო ელექტრონიკა და მე ვფიქრობ, რომ ამ ახლა უკვე გადმონაშთ, საკრალურ სიტყვას შეუძლია შეიძინოს თავისი ახალი ფორმა, ენერგია და მოიპოვოს ფართო არეალი… ქართულ ვერსიაში, კონცეფცია ეგ არის.

ექსპერიმენტალური და ელექტრონული მუსიკა და მასში მოღვაწე აქტიური შემოქმედებითი ჯგუფები და ასევე პანკ, ალტერნატივ ბენდები, ანდერგრაუნდ ნიშნით გამორჩეული მუსიკოსები და + ინდუსტრიალ ნოიზ კოლექტივებიც ჩემი სტიქია და მაგარი იქნებოდა, რომ ყოფილიყვნენ ასეთი ბენდები. “

თავისთავად ის, რომ ფესტივალი რეგულარულად ტარდება უკვე 5 წლის განმავლობაში,  კარგი  ფაქტია და გარდა იმისა, რომ ზაფხულის თუნდაც ორი დღის კარგად დაგეგმვა შეგიძლია, ჩემთვის პირადად, კარგი გასართობია   წინა წლების აფიშებისთვის თვალის გადავლება და ბოლო წლების მუსიკალური და არამუსიკალური ამბების გახსენება.

ასე მაგალითად, 2006 წელი: ლადო ბურდული, სტრინგი, თეთრი ალუბლის მურაბა, Young Goergian Lolitaz,  Heбo CCCR, Vitamin.

2009 : Blondub Sexy Sound, Nimb, Goran Gora, Neбo CCCR,  Outsider, წერილი, ნიჟარა, მონოპლანი, სპანდერა და კომპარტია.

2008 წელი: აგვისტოს მოვლენების გათვალისწინებით ფესტივალის მაგივრად აქციები ჩატარდა.

ისევ 2009 წელი: ფესტივალის სლოგანია: “სიყვარული ომის ნაცვლად”.

2010 წლის ფესტივალის სლოგანი: “Art as crime; crime as art”.

გარდა აფიშების თვალიერებისა და საკუთარი დასკვნების გამოტანისა ბოლო პერიოდის მუსიკალურ და არამუსიკალურ ამბებზე, საინტერესოა, ვინ იყო ორგანიზატორებისთვის ყველაზე რეზონანსული 5 წლის განმავლობაში.

ლევან წულუკიძე: “ყველა განვლილი ფესტივალი საინტერესო იყო ამ მხრივ! აქ უფრო კარგად იხსნებიან ჯგუფები, ქალაქ ბათუმის პროდასავლურ მდებარეობას თავისი წვლილი შეაქვს ამაში თუ არ ვცდები : ). უპირველესად ეს იყო Young Georgian Lolitaz, ასე ვთქვათ პირველი მერცხლები ახალი ტალღის მომასწავებისა, რომლებიც ბათუმის სულ პირველ როკ ფესტივალზე წარდგნენ და ძალიან მაგრადაც, სხვათაშორის მეამაყება, რომ სწორედ ამ გამრღვევი ბათუმური ტალღა ჯგუფების შესახებ, როგორიცაა  Nijara, Pornography, Beqa & Atina და  + ის ჯგუფები, ვინც იყვნენ თბილისიდან ფესტივალზე, – მე და ჩემმა მეგობარმა, რეჟისორმა გია დიასამიძემ  ფილმი გადავიღეთ, რომელიც ასახავს ამ პირველი ფესტივალის პერიპეტიებს და ის სპეციალურად ვაჩვენეთ შარშანდელ როკ ფესტივალზე, დიდ ეკრანზე და ეს იყო ემოციებით აღსავსე სანახაობა მუსიკის მოყვარულთათვის. რომანტიული ატმოსფერო და ამასთანავე მოულოდნელი რამ, ვინაიდან ასეთ სიურპრიზს არავინ არ ელოდებოდა.

მომდევნო ფესტივალებსაც ყავდა თავიანთი გმირები და შარშან ეს კუნგ ფუ ჯანკი იყო, რომელიც ფესტივალის საუკეთესო ჯგუფად დასახელდა. სიმპატიებით ვარ მათ მიმართ განწყობილი, ეხმაურებიან თანამედროვეობას და ეს ბრწყინვალე რამეა. ვნახოთ თუ ვინ მოიპოვებს ამ ტიტულს წელს, საინტერესოა არა? “

ბუნებრივია საინტერესოა. ჩემთვის ეგ კი არა,  აფიშების თვალიერებაც კი საინტერესოა.

ამიტომ, 6 და 7 აგვისტოს, ბათუმის  ბულვარში საღამოს 7იდან,  Art Wave რიგით მეხუთე როკ ფესტივალს წარმოგიდგენთ, რომელზე დასწრებაც თავისუფალია.

მუზამე  ფესტივალის ამბებს პოსტფაქტუმაც აუცილებლად მოგიყვებათ.

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

ცნობილი ფაქტია რომ ბეთხო Play Paranoid-ის პროდუსერი იყო და მათთან ერთად ალბომზე მუშაობდა შარშან, მაგრამ მისი და გიორგი არზიანის ღია პროექტის, Catch The Clouds-ის შესახებ ბევრმა არ იცის. ნეტში მგონი რამოდენიმე სიმღერა იყო გავრცელებული და რამოდენიმე ტრეკიც სპეისიდან შეგეძლოთ მოგესმინათ. დღეს ინტერნეტ ალბომი Nobody at home გამოქვეყნდა.

Catch The Clouds’ის ტრეკებზე პირველი შთაბეჭდილება ყველასგან სპონტანურად წამოყვირებული „ეს მართლა ქართველები არიან?“ იყო. პროდიუსინგის მხრივ ალბათ მართლაც ერთერთი საუკეთესოა რაც მომისმენია ქართველი მუსიკოსებისგან და ამ სიმღერების ღირსებები პროდიუსინგით არ მთავრდება.

Catch The Clouds’ის მუსიკა სავასეა თბილი მელანქოლიური სივრცით, რომელსაც ცოცხალი ემოციები და განწყობა მოჰყვება. მელოდიებით, საინტერესო რითმებით და ძლიერი ბითით სავსე ტრიპ-ჰოპია, შეერთებული ჩუმ ემბიენთთან. მომწონს ბას პარტიები და აკუსტიკური გიტარის რითმები ამ ალბომში, მომწონს განწყობა და მელოდიურობა, მაგრამ მოდით ყველაფერი Cowboy’დან დავიწყოთ.

Cowboy ჩემს პლეილისტს არასოდეს დატოვებს. თითქმის ჩურჩულით დაწყებული ისტორია სათამაშოზე ვითარდება ცოცხალ და სავსე სიმღერად, რომელშიც ყველაფერი მოგწონს – ქეთი ტუღუშის ვოკალით დაწყებული, დრამის რითმით დამთავრებული.

მეორე ტრეკიც სათამაშოების თემას აგრძელებს. Datunia ‘მ ცოტა არაერთგვაროვანი შთაბეჭდილება დატოვა ჩემზე, არ მიყვარს აზიური მელოდიკა და არც ვოკალი მომწონს ამ სიმღერაში, ზედმეტიც არის თითქოს ამ ტრეკებში.

Village მშვენივრად აწყობილი ფოლკის და ელექტრონიკის ერთიანობა. საკმაოდ რთული გასაკეთებელია ასეთი ტრეკი, საკმაოდ დიდი გამოწვევაა მუსიკოსისთვის მოახერხოს და შექმნას ელექტრონულ-ხალხური ტრეკი, რომელიც გულისრევის გრძნობას არ იწვევს და არც Enya’ს მსგავს მაკულატურას გაგახსენებს, Catch The Clouds ამას ახერხებს.

Nobody at home არანიარ „ერთიანობასა“ და „კონცეპტზე“ პრეტენზიას არ აცხადებს, ეს უფრო სიმღერების ნაკრებია ვიდრე ალბომი, და მისი ღირებულება მთლიანად სიმღერებზეა დაყრდნობილი. ყოველი კომპოზიცია ყურადღებით მოსმენას იმსახურებს და თავის განსაკუთრებულ ემოციას ატარებს. ემოციაზე გამახსენა, სიმღერა Nobody at home თვის ემოციური ვოკალით, ყურადღებით მოისმინეთ. საერთოდ ყველა ტრეკი ყურადღებით მოისმინეთ, სათითაოდ. დღეში თითოს ორ-ორი საათი დაუთმეთ. ზოგი მოგეწონებათ ზოგი არა, მაგრამ ყოველი სიმღერა, რომ დეტალებით სავსე ნამუშევარია, მაგას ნამდვილად შეამჩნევთ.

Tracklist:

1. Cowboy
2. Datunia
3. Earth 121
4. Friend
5. In my heart
6. Kiss The Rain
7. My universe (Rafaelo-part three)
8. Nobody at home
9. Reborn
10. Sakura leaves
11. Village

DOWNLOAD

• http://www.myspace.com/catchtheclouds
• http://betkho.blogspot.com/
• http://www.last.fm/music/Catch+The+Clouds

მანამდე:

თბილისის მუსიკალურ გიმანაზიაში სწავლობდა, სწავლა ლონდონში გააგრძელა, 2003 წლიდან პიანისტობა ელექტრო მუსიკის კეთებამ შეცვალა, 2007-ში კი, პირველ “ელექტრონავტებზე” ქონდა დებიუტი. თან  ერთობ არალოგიკური, მოულოდნელი  და  სასიამოვნო.  ალბათ ყველა არ დაუკრავს წლობით ლონდონში ცხოვრების შემდეგ “ხორუმს”.

” ალექსანდრე მაჭავარიანის კომპოზიციაა, ბებია ასრულებდა ხოლმე, რომელმაც ფაქტობრივად გამზარდა. ძალიან მიყვარს, კარგი კომპოზიციაა. მინიმალურად  მაქვს გადაკეთებული, ფაქტიურად გაორკესტრებული მაქვს, თან ისე, რომ არც ეტყობოდეს   გაორკესტრებულობა. ძალიან მიყვარს ეგ ნაწარმოები, როგორც ორიგინალი, ისე ის ვარიანტი, რაც მისგან გამოვიდა.  ზოგადად პოტენცია ქონდა, რომ სხვანაირიც გამოსულიყო. ”

თვლის რომ მუსიკის იმ დარგში, რასაც ახლა თვითონ აკეთებს, აუცილებელი არ არის მუსიკალური განათლება: ,,ბევრი არის, ვისაც მუსიკალური განათლება არ აქვს, მაგრამ მუსიკის ამ სფეროში აუცილებელი არ არის. არც არის  აუცლებელი, მაგალითად ტუსიას არ აქვს მუსაკალური განათლება, მაგრამ ჩემთვის ძალიან პროფესიონალია და რამდენიც გინდა იმდენია ეგრე.  ძალიან მიყვარს ტუსია და მისი ის ნაწარმოებები, რომლებიც პრინციპში უფრო ვიწრო წრისთვის არის ცნობილი და რომელიც მუსიკალური საქმიანობის დასაწყისში შეიქმნა. შეიძლება ითქვას, რომ მისმა მუსიკამ მიბიძგა იმისკენაც, რომ ჩემი მუსიკის კეთება დამეწყო.  ქართველი მოვიყვანე  მაგალითად, თორემ ისე ძალიან ბევრია ვინც  უბრალოდ აკეთებს კარგ ელექტრო მუსიკას. ზუსტად მაგიტომაა კომპიუტერი კარგი, რომ შეგიძლია  ბევრად მეტს მიაღწიო, ისწავლო და გააკეთო მცირე დროში. უბრალოდ კარგია და გეხმარება, თუ უფრო აკადემიური მუსიკალური განათლება გაქვს მიღებული, მაგრამ აუცილებელი არ არის.”

თვითონ ამბობს, რომ  რასაც ახლა აკეთებს, ბევრად  მარტივია  ვიდრე ის, რასაც ადრე აკეთებდა. კლასიკურ მუსიკას ბევრად სერიოზულად და პასუხისმგებლობით უდგებოდა და   ახლა  მუსიკას  უფრო თავისთვის აკეთებს. გული არ წყდება, რომ სცენაზე როიალთან უფრო  იშვიათად  არის ხოლმე, უბრალოდ, ის ემოცია ენატრება დარბაზისგან  რომ გრძნობდა ადრე.  ალბათ ამ მონატრების გამო მოაწყო პერფომანსი, სადაც  თავისი მუსიკა კვარტეტთან  ერთად  გააცოცხლა.

“მხოლოდ ერთხელ მქონდა იმის ბედნიერება რომ ლაივი გამეკეთებინა და ბენდთან  ერთად  დამეკრა  ჩემი მუსიკა.  ძალიან დიდი ადრენალინი მივიღე. ამ ლაივმა აჩვენა, რომ ჩემი მუსიკალური გამოცდილება  ელექტრო მუსიკის კეთებაშიც მეხმარება. ”

ამბობს, რომ მაშინ გაუმართლა და  გარდა იმისა, რომ  პროფესიონალი მუსიკოსები ჰყავდა კვარტეტში, ძალიან გონებაგახსნილი, პოლიჟანრული და გამოცდილი ხალხი. მნიშვნელოვანი იყო ვიზუალიც, რომელიც როგორც სტია ამბობს, ძალიან მაგარ არტისტს, კოკა  რამიშვილს  ეკუთვნოდა და  რომელმაც იმდენად კარგი გარემო შექმნა, რომ ივენთის წარმატებულობა სანახევროდ მისი დამსახურებაა.ვინც არ იცის, ლაპარაკია 2008 წლის live performanc-ზე კლუბ NIGHTOFFICE-ში, სადაც სტიასთან ერთად უკრავდნენ: კოკა ნიკოლაძე,  სალომე ბუკია,  გიგი ოქროპირიძე, ნიკუშა შამუგია, თიკო კიკნაძე და გიორგი მამნიაშვილი. ძალიან უნდა რამე მსგავსი კიდევ გააკეთოს: ყველაფერი ერთად და ცოცხლად.

მაგრამ უახლოესი 6 თვის განმავლობაში ყველანაირი აქტიურობა გამორიცხულია, აგვისტოში მეორე შვილს ელოდება,  მანამდე 6 თვით ინგლისში მიდის. მერე შეიძლება კიდევ ერთი იავანანა დაწეროს, შეიძლება არც, მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში,  ინგლისში მისი მეორე სახლია, წლების განმავლობაში იქ ცხოვრობდა. ფიქრობს, რომ მუსიკოსადაც იქ ჩამოყალიბდა, მიუხედავად იმისა, რომ აქაც ძალიან კარგი სკოლა აქვს გავლილი:

“მე იქ დავდექი პრინციპში ალბათ პიანისტი. ყველაზე მეტი, რაც იქ ვისწავლე, ყველაფრისადმი გონებაგახსნილობაა, ყველაფრისადმი ღიაობა, ჩვენი მთავარი მეთოდი კი ყველაფრის კრიტიკა, უფრო ჩაკეტილები ვართ. იქ ყველაფერს აქვს არსებობის უფლება, უბრალოდ მერე შენ ირჩევ იმ ყველაფრიდან რა მოგწონს და რა არა. თან შენც ამ ღია სივრცეში უფრო მეტის უფლებას აძლევ შენ თავს. არავინ არ გთხოვს, ყველაფერში სწორი იყო, როგორც აქ და უფრო ადვილია, რამის შექმნა დაიწყო. ”

ჯერ-ჯერობით ალბომი არ აქვს და არც ლეიბლზეა, ცოტა ხნის წინ გამოვიდა  მისი პირველი ნამუშევრების ჩანაწერები, რომლებიც კაფე  Belle de jour-მა  გააერთიანა და ერთ CD-ზე   მოათავსა, თუმცა ალბომი არ ქვია. ალბომზე მუშაობას სამომავლოდ აპირებს, კონცეპტი უკვე შემუშავებული აქვს და იცის, რომ მასში აუცილებლად შევა ის ტრეკი, რაც ბოლო ელექტრონავტებზე დაუკრა და რომელსაც ,,მიზეზი’’ ერქვა. სავარაუდოდ “მიზეზი” ერქმევა  თვითონ ალბომსაც.

ზოგადად ქართულ სივრცეში არც ისე ბევრი მუსიკოსია, შესაბამისად, ერთ სფეროში მოღვაწე ადამიანები უფრო ადვილად იცნობენ ერთმანეთს, უახლოვდებიან, უმეგობრდებიან და მერე  ერთად იწყებენ მუსიკის კეთებას. როგორც ეს ნიკას  და ტუსიას მოუვიდათ,  ან გაჩას და ტეტეს, ბოლო ელექტრონავტებზე Greenbeam & Leon-საც +ერთი  წევრი ყავდათ დამატებული.

სტია, მიუხედავად იმისა, რომ უამრავი მუსიკოსი მეგობარი ყავს, ამბობს, რომ სხვებთან თანამშომლობის სურვილი აქვს, მაგრამ  ჯერ-ჯერობით მაინც მარტოა. აი, ისეთი სტია, მე თუ მკითხავს კაცი, ძალიან კარგ მუსიკას რომ აკეთებს, მზრუნველი ხელი რომ ეტყობა და უფრო მშვიდს და ბედნიერს გხდის. ხოოდა, მე ასეთი სტიას მუსიკალურად გააქტიურებას დაველოდები,  მანამდე კი მისი მოსმენა ქვემომდებარე ლინკებიდან შეგიძლიათ.

http://soundcloud.com/stiamusic
http://www.myspace.com/stiamusic

შეფასება: 1 2 3 4 5 67 8 9 10

ის ჭორები, რომ Okinawa Lifestyle უცხოპლანეტელების პროექტია და მათ გონებას შორეული პლანეტიდან მართავენ ტყუილია. თუ Levan-ს თუ შემოარევერსებთ და შეანელებთ უოთერგეითის ჩანაწერიდან დაკარგულ თვრამეტნახევარ წუთსაც ვერ გაიგებთ, კენედის სიკვდილთანაც არანაირი კავშირი არ აქვს ამ ჯგუფს და ექიმი ჰაუსის სიუჟეტებს დათო ნამდვილად არ წერს, თუმცა გიგი წერს თუ არა ზუსტად არც მე ვიცი.

Okinawa Lifestyle ქართული ჯგუფია რომელიც 2009 წელს შეიქმნა თათავიდან ჯგუფ Landmark-ის ორი წევრის გიტარისტ დათო დათუნაშვილის და დრამერ გიგი ჯიქიას  ექპსერიმენტალური side project იყო და თანდათან ცალკეული ჯგუფის სახე მიიღო. მათი მუსიკა ძირითადად synthpop, lo-fi, და dance-ია. შარშან მათ ერთი EP Rosewell Crash და ერთი სინგლი Bar გამოუშვეს, წელს 12 მარტს კი მათ პირველი სრული ალბომი Naha გამოაქვეყნეს  ბლოგზე. აღნიშვნის ღირსია რომ მუსიკა და ალბომის არტვორქი პირდაპირ კავშირშია ერთმანეთთან, რადგან ჯგუფმა ზუსტად ისეთი მზიანი, ურბანული, და ამავე დროს  გახსნილი ელექტრონული chill wave შემოგვთავაზა როგორსაც ლომოგრაფიულ გარეყდაზე ხედავთ.

Naha-ს მთავარ ღირსებად რჩება ისევ კარგად გაკეთებული, გასწორებული და სუფთა საუნდი, ყოველგვარი ზედმეტობების გარეშე. სიმღერები ვერ ასწრებს მოგბეზრდეს და არც უფრო გაწელილი კომპოზიციები გჭირდება. ყველაფერი თავის ადგილასაა და ეს არც ისე ადვილია, მითუმეტეს როცა პირველ ალბომს აკეთებ და თავზე ღიპიანი პროდიუსერი არ გადგას.  Naha-ს საუნდი არის გიგის და დათოს საყვარელი ჯგუფებიდან ამოკრეფილი გავლენები გაერთიანებული თბილისის ურბანულ გარემოსთან სადაც მუსიკოსები ცხოვრობენ.

ყველაფერი იწყება Rouge à Lèvres-ით (ფრ. Lipstick) რომელიც ბასპარტიაზე გატეხილი ბიტის ვარიაციებს წარმოადგენს. Levan ალაბათ ნამდვილი შესავალია ალბომისთვის, რომელსაც დისკის საუნდი შემოაქვს, საუნდი რომელიც შემდეგ ყველა სიმღერას გაჰყვება – რბილი, გახსნილი ელექტრონული chill wave. გარდა ამ საუნდისა მთელ ალბომს და მთელ Okinawa-ს გასდევს ძლიერი hip-hop, funky ბითი, ზუსტი და სასიამოვნო. Tbilisi Presents-ს კარგი მაგალითია ჯგუფის ამ რითმულობის. გიტარის რითმი და ბითი, რომელიც ორმოცდამეათე წამზე შემოდის, მთელს სიმღერას გასდევს და რაღაც ქვეცნობიერად მიჰყვები ამ ბითს, არც ფიქრობ და ისე აყოლებ თითებს მაგიდაზე კაკუნით. შემდეგ დათოს ვოკალი იწყება, რომელიც მომკალით და მაღიზიანებს, იმიტომ, რომ დაძაბული ვცდილობ სიტყვები გავარჩიო და არაფერი ისმის საერთოდ. მაგრამ ამ ალბომში ჩემი საყვარელი სიმღერა მაინც Little Place Naha არის. აგრესიული და overdriveიაინი აუცილებლად უნდა ყოფილიყო ამ ალბომში უბრალოდ იმისთვის, რომ ვერავის ეთქვა ერთფეროვანიაო.

საერთო ჯამში Naha-ს ჩაწერაში უცხოპლანეტერლების და ბილ გეითსის როლი ძალიან მცირეა, ძირითადად ალბომზე ის ურბანული გარემო ახდენს გავლენას რომელშიც ჯგუფი ცხოვრობს და რომელიც მათი ყოველდღიურობაა. სუფთა და ლამაზი ალბომია, სწორად გაკეთებული და სწორადვე შეკრული, გაკეთბული ხალხის მიერ, რომლებიც თვითონ მუსიკაში ცხოვრობენ. პირველი ალბომი, რომელზეც ბენდმა ყოველგვარი დახმარების გარეშე იმუშავა იშვიათად გამოდის ასეთი კარგი. ურბანული ბავშვების ურბანული სიმღერები ღამენათევ უცხოპლანეტელებთან ერთად.

tracklist:

1. Rouge à Lèvres
2. Levan
3. Sunrise
4. Tbilisi Presents
5. Shua
6. Little Place Naha
7. Nightwalk
8. This Is Real
9. Goblin Dance
10. Emotional Experience
11. Bird Arrival
12. Ninenda

• http://okinawalifestyle.blogspot.com/
• http://www.myspace.com/okinawalifestyle
• http://www.last.fm/music/Okinawa+Lifestyle

ეს რეცენზია დავწერე ნიკა გელდიაშვილთან ერთად

ალბომის ჩამოტვირთვა შეგიძლიათ ჯგუფის  ბლოგიდან http://okinawalifestyle.blogspot.com

Okinawa Lifestyle არის დათო დათუნაშვილი და გიგი ჯიქია

DOWNLOAD

tracklist:

1. Rouge à Lèvres
2. Levan
3. Sunrise
4. Tbilisi Presents
5. Shua
6. Little Place Naha
7. Nightwalk
8. This Is Real
9. Goblin Dance
10. Emotional Experience
11. Bird Arrival
12. Ninenda

ჯგუფი 2003 წელს დაარსდა ბრუკლინში Jon Philpot-ის მიერ. მათი მუსიკა psychedelic-ის, electronic-ისა და krautrock-ის ნაზავს წარმოადგენს. Bear in Heaven-ის პირველი რელიზი იყო Tunes Nextdoor to Songs EP, რომელიც Jon Philpot-ის სოლო პროექტი უფრო იყო, რადგან მასთან მუშაობდნენ სხვადასხვა მოწვეული მუსკოსები.
ჯგუფის დღევანდელ შომადგენლობაში არიან: Jon Philpot (ვოკალი, გიტარა, კლავიში), Adam Wills (გიტარა, ბასი), Sadek Bazarra (ბასი, კლავიში), Joe Stickney (დრამი). მათი ბოლო ნამუშევარია “Beast Rest Fourth Mouth”.
ალბომის პირველი სიმღერაა “Beast in Peace”, დრამის მძაფრი, ველური რითმების კარგი ნაზავია ვოკალთან მაგრამ დღეს ამით ვერავის გააკვირვებ.

შემდეგ მოდის “Wholehearted Mess”, სიმღერა, რომელიც დაგავიწყებთ მათ წინა მინიმალისტურ ნამუშევრებს, პერკუსია, კლავიში, ვოკალი და საერთოდ ყველაფერი შეიძლება ითქვას, რომ “5-იანზეა” ამ სიმღერაში. ამ ალბომიდან კიდევ ავღნიშნავდი “Lovesick Teenagers” ამ სიმღერაშიც იგრძნობა ჯგუფის პოტენციალი. ეს ორივე სიმღერა შეგიძლიათ სრულიად უფასოდ გადმოტვირთოთ ჯგუფის last.fm-ის პროფილიდან.

• http://www.bearinheaven.com/
• http://www.last.fm/music/Bear+In+Heaven