Modern Art+Electro Days–ს ფარგლებში შეგეძლებათ მოისმინოთ ქართველი და არაქართველი ელექტრო მუსიკოსები, რომლებიც მუსიკასთან ერთად ვიზუალური არტით გაფორმებულ სანახაობას გვპირდებიან. თანამედროვე არტისა და მუსიკის დღეებს ნიკაკოი, იგივე ნიკა მაჩაიძე გახსნის სწორედ ვიდეო შოუს თანხლებით. ამავე დღეს დაუკრავს ჟორჟიკაც, რომელსაც  მიხაელ შვანენი, ანუ  beachcoma ჩაანაცვლებს, რომელიც მუსიკალურ ინდუსტრიაში უკვე დიდი ხანია მოღვაწეობს, საკუთარი ლეიბლები აქვს და ტექნო მუსიკის მოყვარულების გულთა მფლობელია.

ამავე დღეს დაუკრავს გერმანელი მელოდიური ტექნო მუსიკოსიMichaela Dippel, იგივე  ადა, რომელიც  მუსიკის კრიტიკოსების და მელომანების ყურადღებას ერთნაირად იქცევს მას შემდეგ, რაც  2004 წელს მისი სადებიუტო ალბომი, ‘Blondie’-ი გამოვიდა გაყიდვაში, რომელსაც საკმაოდ მასშტაბური გამოხმაურება მოჰყვა და მასზე წერდნენ ისეთი მსხვილი გამოცემები როგორებიც არიან: New york times, Pitchfork (ამ უკანასკნელმა ‘Blondie’ 8.6 ქულითაც კი შეაფასა), მან წელს რიგით მეორე ალბომი ‘Meine Zarten Pfoten’ გამოსცა DJ Koze-ს ლეიბლ Pampa-ზე.

იმისათვის, რომ პარასკევი  და შაბათი საღამო მუსიკისა და ვიზუალური არტის მოყვარულებმა ნამდვილად Modern Art+Electro Days–ზე გაატაროთ,  მოტივატორად გთავაზობთ ივენთებზე მოწვეული არტისტების ნამუშევრებს.
Beachcoma – Pizzafight by Beachcoma

Jorjick – Lift 011 by jorjick 

ივენთის შესახებ სხვა ინფო 

ZurGi  პირველი ქართული ჯგუფია, რომელიც ნეტში შეიქმნა. ანუ, შეიძლება ითქვას, ჯგუფის წევრები, ზურა და გიო პირველი ქართველი მუსიკოსები არიან, რომლებმაც თანამედროვე ტექნოლოგიები  და სოციალური ქსელების შესაძლებლობები ყველაზე პრაქტიკულად გამოიყენეს და ამავე  თანამედროვე ტექნოლოგიებისგან შესუსტებულ/დარღვეული საზღვრები გაანულეს.

წელიწადზე ოდნავ მეტია, რაც მეთოდი: –ზურა თბილისიდან წერს მუსიკას, უგზავნის ჰააგაში გიორგის, გიორგი იქიდან ამატებს მუსიკას თავის დეტალებს და მერე სოციალურ ქსელებში ჩვენ ვუსმენთ დისტანციურად შექმნილ მუსიკას იმდენად კარგად ფუნქციონირებს, რომ ბენდის ანგარიშზე უკვე არის 3 იპი.

ბოლო პერიოდში ზურგის თავს დატრიალებული მოვლენებიდან ყველა საინტერესო არის ის, რომ პირველი ქარტული ნეტ ბენდი უკვე აღარ არის ნეტ ბენდი და მათ დისტანციის გარეშე უკვე ერთად შეუძლიათ მუსიკის კეთება, იმიტომ რომ გიორგი მარი უკვე თბილისშია. მანამდე კი ზურა იყო ჰააგაში და ჩვენ უკვე გაგვაჩნია მათი ერთობლივი Homelive–ის ჩანაწერები.

უახლოეს მომავალში კი ჯგუფი კონცერტს თბილისში გეგმავს. ამიტომ, ყველას, ვისაც ჯერ არ მოუსმენია და ზეპირად არ უსწავლია მათი სიმღერები, ვისაც ზურგის გაგონებაზე სხვა ასოციაციები აქვს და ვინც ამბობს, რომ თბილისში კარგი მუსიკის მოსმენა რთულია, კეთილი რჩევა ჩვენგან: ახლავე მოისმინეთ ყველა ჩანაწერი და დაელოდეთ ლაივს.

http://soundcloud.com/zurgi

http://www.last.fm/music/ZurGi

http://www.youtube.com/user/ZurGiOfficial

ფესტივალს  მეისი გრეი დახურავს პიაცაზე  გრანდიოზული  კონცერტით 24 ივნისს, მანამდე კი , 19 ივლისიდან საშუალება გვექნება მოვისმინოთ ნაირნაირი შემსრულებლები ნაირნაირი ქვეყნებიდან:  უკ­რა­ი­ნუ­ლი Jazzex Band, ჰოლანდიური - Yuri Honing Wired Paradise, ლიტ­ვური Brassbastardz, სომ­ხუ­რი Reincarnation, ლე­რა გე­ნე­რი­სა და ალექ­სეი პო­პო­ვის პრო­ექ­ტი და ამე­რი­კუ­ლი Project Logic-ი, The London Community Gospel Choir In Concert, სტენ­ლი ჯორ­და­ნის ტრიო და ამა­ვე ქვეყ­ნი­დან ჩა­მო­სუ­ლი ბენ­დი Yellowjackets-ი (რომელთაც წელს დაარსებიდან 30 წლის იუბილე აქვთ)  და გერმანული Men in Brass. სწორედ ეს უკანასკნელები გვპირდებიან ქალაქის ქუჩების ცეკვით და მუსიკით ავსებას.

უცხოელი მუსიკოსების გარდა ისევე როგორც წინა წლებში, ფესტივალში მონაწილეობას იღებენ ქართველი მუსიკოსებიც: ლე­ვან ჩი­ჩუა და Space Jam, ილუ­შა ცინ­ცა­ძის ქარ­თულ-ამე­რი­კუ­ლი ბენ­დი, City Life Band, ბა­ჩა მძი­ნა­რაშ­ვი­ლის ჯაზ­კ­ვინ­ტეტი ( ბაჩა ერთ-ერტია იმ ქართველ მუსიკოსთაგან, რომელსაც ბერკლის აკადემიაში სწავლის საშუალება მიეცა ) , T. Blues Mob, ბექა გოჩიაშვილი, რომელიც შარშან ტრიოსთან ერთად სტუმრობდა ფესტივალს, წელს სეპტეტთან ერთად ესტუმრება. სავარაუდოდ საინტერესო იქნება ქართულ აზერბაიჯანული პროექტი - Jazz Factory & ულ­ვია რა­ჰი­მო­ვაც.

განსაკუთრებით აღსანიშნავია ელენე სემენცოვა, რომელიც  საქართველოდან პეტერბურგში სოხუმის დაცემის შემდეგ გადავიდა საცხოვრებლად. რუსეთის მუსიკალური საზოგადოებისთვის კარგად ცნობილი მუსიკოსი ჯგუფ Soulmama-თან ერთად ჩამოდის.

“ის­ტერნ პრო­მო­უ­შე­ნის” მი­ერ ორ­გა­ნი­ზე­ბულ ფეს­ტი­ვალს სა­ქარ­თ­ვე­ლოს კულ­ტუ­რი­სა და ძეგ­ლ­თა დაც­ვის სა­მი­ნის­ტ­რო წარ­მო­ად­გენს, გე­ნე­რა­ლუ­რი სპონ­სო­რი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ბან­კი გახ­ლავთ, რომელიც ბარათ  America Exspres-ის  მფლობელებს საშუალებას აძლევს ბილეთების ექსკლუზიური ფასით ისარგებლონ.

ლირიული გადახვევა მათთვის, ვისაც ასაკი, მეხსიერების ხანგრძლივობა  და მელომანობის სტაჟი პირველი წინადადების ახსნის საშუალებას არ აძლევს:

1995 წელს გაიმართა ფესტივალი “ხელები”
1996 წელს ვაკის პარკში გაიმართა ერთკვირიანი ფესტივალი “ მარგარიტა”
ორივე მათგანის ორგანიზატორი იყო ჯგუფი “სანდა”.
ამ ფესტივალების მონაწილეების და მიმდინარეობის შესახებ დამატებითი ინფორმაციისთვის მიმართეთ თქვენზე უფროს, მელომან და ხანგრძლივი მეხსიერების მქონე ადამიანებს, ვინაიდან ისინი უკვე გასული 90-იანების კუთვნილებაა, მე კი მხოლოდ ახალი ამბები მინდა მოგიყვეთ.
ლირიული გადახვევა დამთავრებულია.

20-დან 26 ივნისამდე, ათონელის თეატრში, 25-ზე მეტი სხვადასხვა ჟანრის, სტილისა და გამოცდილების მქონე ბენდი “თანამედროვე მუსიკის ფესტივალის” ფარგლებში კონცერტებს გამართავენ. Shusha, Play paranoid, The pulse, kanudos, The Sticklers, Radioactive, Pink pantera, Inner Voice, Kibatono, Katrine & Me, The sanda, Ani pavliashvili and Sound vision, Outsider და ა.შ,  თემატურად არიან განაწილებული თითოეული დღის საკონცერტო პროგრამაზე.  თავად ფესტივალი ყველანაირი პოლიტიკურ-სოციალური თემატიკისგან თავისუფალია და მხოლოდ  მუსიკოსების და თანამედროვე მუსიკის მხარდასაჭერად ტარდება.

ცოტნე ჩიქობავა – “ play paranoid ”
“საქართველოში არც თუ ისე ხშირად ტარდება ზოგადად კონცერტები და ფესტივალები. მუსიკოსს დიდი არჩევანის საშუალებაც არ აქვს. კი არის ფესტივალები,  სადაც გასვლას აზრიც არ აქვს, თუნდაც მხოლოდ იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ერთ დღეს 15 ჯგუფი გამოდის და სრული ილუზიაა ასეთ ფესტზე რაიმე საუნდის დაყენება. ჯგუფსაც არანაირი feedback არ აქვს.
სოლო კონცერტების ჩატარება კი შეიძლება, მაგრამ რამდენი სოლო კონცერტი შეიძლება ჩაატაროს ბენდმა წელიწადში? რამდენიმე ან არც ერთი?
საკმაოდ ღრმა და რთული თემაა, ბნელით მოცული მექანიზმია.

ამ ფესტივალს  რაც შეეხება,  ჩვენი დრამერისგან, აჩიკოსგან გავიგეთ, რომელმაც გვითხრა, რომ  კაი “ზვუკუ” და აპარატურა იქნებოდა, რამაც მაშინვე დაგვაინტერესა. გვაინტერესებს, რა არის “ძალიან მაგარი ზვუკი” მგონი ეს ფესტის დევიზადაც იქცა. რა თქმა უნდა გვიხარია რო გამოვდივართ, დიდი ხანია ლაივი არ გვქნია, რაღაც მიზეზების გამო.  ახლა ვემზადებით და საკმაოდ დიდი და განახლებული პროგრამით ვაპირებთ წარვდგეთ მაყურებლის წინაშე, ვნახოთ რა იქნება.”

როგორც ორგანიზატორები ამბობენ, მონაწილეობის მიღების სურვილი ბევრად მეტმა ჯგუფმა გამოხატა, თუმცა სივრცე და შეზღუდული ფინანსური შესაძლებლობები მეტის საშუალებას არ იძლეოდა.

გიორგი ქიტიძე  - radioactiv

“მეგობრისგან გავიგე ფესტივალის შესახებ.  მივედით და ჩვენდა სასიხარულოდ ძალიან დადებითად შეაფასეს ორგანიზატორებმა ჩვენი მუსიკა. პირველად მოგვეცა დიდი სტიმული,  გამოცდილი მუსიკოსებისგან რომ  ვისმენდით ქებას. ახლა ვცდილობთ, ყველაფერი გავაკეთოთ, რომ ფესტივალზე კარგად დავუკრათ. აქამდე მხოლოდ პატარა კლუბებში ვუკრავდით ხოლმე. დანარჩენ დროს სულ სარეპეტიციოებში ვართ და ვწერთ “ვეშებს”. იმდენად კონცერტებზე გამოსვლაზე არ გვაქვს აქცენტი, ჯერ შემოქმედებითი მხარე გვაქვს მისახედი.
ერთი წელია რაც ვუკრავთ, რაღაც ალტერნატივის, ბრიტანული როკისა და ინდის საზავია, ბოლო დროს ელექტრონიკის სინთეზსაც ვუკეთებთ ხოლმე. ეს ჯგუფის შემადგენლობაზეც აისახა. თავიდან კლასიკური შემადგენლბა ვიყავით, დრამერი, გიტარისტი, ვოკალი და ბასი. ახლა დჯ-იც დავიმატეთ სწორედ ელექტრო ელემენტებითვის. “

პროგნოზი იმისა,  აღმოჩნდება თუ არა ეს ფესტივალიც მონაწილეთა წარმატების სასტარტო ადგილად, მის ჩატარებამდე და პრინციპში მერეც, ძნელი სათქმელია. თბილისი არ არის საფესტივალო ქალაქი და არც მუსიკალური ინდუსტრიაა დიდად განვითარებული, რაც არის, ისიც კლანურია და წინასწარ იცი, ვინ სად რას შეიძლება უკრავდეს. მუსიკოსის განვითარებისთვის კი მთავარი აუდიტორია და ხშირი კონცერტებია.

სამომავლოდ ფესტივალის ჩატარება წელიწადში 2ჯერ იგეგმება, გაზაფხულის ბოლოს თბილისში და გვიან შემოდგომით ქუთაისში , რაც სავარაუდოდ კარგი საშუალება იქნება რეგიონებში მყოფი მუსიკალური ბენდების პოპულარიზაციისთვის.

მოისმინეთ ნაწყვეტები და გადმოწერეთ სიმღერა Compass ჯგუფის მომავალი სინგლიდან

Snippets from the upcoming double single by wearelandmark

Landmark – Compass by wearelandmark

Download: mp3, FLAC

Facebook

ტანიამ სარეცხი გაფინა, თმები იქვე, სვეტას სალონში შეისწორა, ზარდახშიდან ახალგაზრდობისდროინდელი საყურეები ამოიღო, ახალ წელს საჩუქრად მიღებული სუნამო იპკურა, გასაღების ორჯერ გადატრიალებით კარი ჩაკეტა და პირველივე ცარიელი ტაქსიში ჩაჯდა.

ტანიამ მძღოლს უთხრა სამ ლარად ფილარმონიათანო, ღვედი გაიკეთა, საათს დახედა და დასარტყამზე რომ ენერგიული ბიჭი ჰყავს ბენდში, იმას დაურეკა, სად ხართო. იმან, მოვედით უკვე, გელოდებითო.

ტანიამ შედით თქვენ და დალაგდით, მეც  2 წუთში მოვალო.

ტაქსისმა, 2 წუთში კი მიხვალ ქალბატონო, მაგრამ მას შემდეგ, შენ რომ ბოლოს დაადექი ფილარმონიის გზას, ბენზინი გაძვირდა და ბავშვები წელს ერთხელაც კი ვერ ავიყვანე გუდაურშიო, წუწუნი წამოიწყო.

ტანიამ იფიქრა, –  კონცერტის წინ მოწუწუნე ტაქსისტიღა მაკლდა, ისედაც მთელი დღე იმას ვფიქრობ, სიმღერები რა თანმიმდევრობით დავაწყო  და იმ ბიჭის ჩართვა ამ საქმეში კაი იდეა იქნება თუ არა, ქალს აღარ ვგავარ უკვეო.

ტანიამ ტაქსისტს ყურადღება არ მიაქცია, სამი ლარი მონეტებით გადაუხადა და არც კი დაემშვიდობა.

ეგ არაფერი, ტანია, რამდენიმე წუთში შენ სცენაზე იქნები, ტაქსისტი კი  სულ ბუზღუნით იქნება დაკავებული.  მას ტაშს არავინ დაუკრავს, არც იმას ეტყვიან, ეს რა  სასიამოვნოდ მხიარული ბრძანდებიო და არც იმას, ამ შენი ფრიალა, ყვავილებიანი კაბით ისედაც მოსული  გაზაფხული უკეთ შეგვაგრძნობინეო.

ეგ არაფერი,  ტანია, შენ ახლადდაფუძნებული ხმის ჩამწერი სტუდიის გახსნის პატივი გაქვს, მთელი ფილარმონია გელოდება და წინასწარი რეკლამა-ანონსი თვით ნინი ბადურაშვილმა გაგიკეთა

ეგ არაფერი,  ტანია, შენ აქ უკვე შინაური ხარ, იმდენად შინაური, რომ მე, მაგალითად,  მგონია, აქვე სამგორში ცხოვრობ, კონცერტის წინ სარეცხს ფენ და თმებს სვეტასთან ივარცხნი.  არადა, ამხელა ჯაზ შემსრულებელი ხარ,  ყველა მეორეს უყვარხარ, ყველა მესამე შენ რომელიმე კონცერტზე მაინც უსათუოდ არის ნამყოფი და ყველა მეოთზე დაქალოშკებთან ჭეშმარიტი მწუხარებით თვლის ყოველ ჯერზე იმ მიზეზებს, რის გამოც შენს კონცერტზე ვერ მოვიდა.

ეგ არაფერი, ტანია, შენ აქ უკვე იმდენად შინაური ხარ, რომ შეგიძლია შეგვახსენო სცენიდან, რომ კარგი ხალხი ვართ და კარგი მუსიკა გვაქვს, შეგიძლია, გვითხრა, რომ კონცერტებზე მხიარულებაა საჭირო და ისიც კი შეგიძლია, შენი საკუთარი ბენდის წევრები რამდენიმე წუთით ქართველი გიტარისტით ჩაანაცვლო. ასეთი რამ იშვიათად ხდება ხოლმე.

ეგ კი არა, ისიც კი შეგიძლია, მთელი კონცერტის განმავლობაში მხოლოდ რამდენჯერმე  მიაქციო ყურადღება, არ იფიქრო იმაზე, რომ ყბადაღებული ჰიტებით კონცერტის დაწყება რამდენად კარგი იდეაა, ”Bésame Mucho“-ს  აბორიგენები რადოი ფორტუნას ეთერშიც მოისმენენ, შენგან იქნებ რამე სხვა უნდათ?

ხოოდა, ვინაიდან შენ ამდენი რამე შეგიძლია და ასეთი კარგი ხარ, შევწყვეტ შენთან ლაპარაკს და იმ ხალხს ვეტყვი, ვისაც აინტერესებს რა მოხდა 17 მარტს ფილარმონიაში, რომ: კონცერტი, რომელიც “Bravo Records”-ის გახსნის აღსანიშნავად ჩატარდა,  იმაზე დუნედ ჩატარდა, ვინმე ალბათ ვიდრე ელოდა. ტანიას მაყურებლების არსებობა მხოლოდ შიგადაშიგ ახსენდებოდა. მაყურებელიც დიდად არ განიცდიდა, ბრაზილიური ტემპერამენტის მაგივრად ემოციების დეფიციტი რომ დახვდა. ეგ არაფერიო, იფიქრეს ალბათ. ვინც არ იფიქრა, კონცერტის დამთავრებამდე დატოვა დარბაზი და ივენთის სპონსორების მიერ შემოტავაზებული  ღვინითა და ლუდით ჩაანაცვლა ბრაზიულიელი მომღერალი.

კონცერტზე ტანიას ბენდის გარდა დაუკრა, ქართველმა შემსულებელმა გია ფეიქრიშვილმა, რომელიც მე მაგალითად, მაგთი კლუბიდან მახსოვდა. კონცერტის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი ბისის შემდეგ შესრულებული სიმღერა აღმოჩნდა. რამდენიმე წუთით ყველა მიხვდა, რომ სცენაზე სამხრეთელი ტემპერამენტიანი ქალი სამგორელი მარია არ იყო.

კითხვა, რომელიც კონცერტამდეც მაწუხებდა, კონცერტის შემდეგაც უპახუხოდა დარჩა.  კიდევ ვის ჩამოყვანას აპირებს ”Bravo Records”-სი უახლოეს პერიოდში ცნობილი არ არის. სამაგიეროდ, ცნობილია, რომ ტანია მათთან ითანამშრომლებს და “Bravo Records”  კი მუსიკალური ბიზნეს კომპანიაა და აერთიანებს ხმის ჩამწერ სტუდიას, მუსიკალურ გამომცემლობას, ხმის ჩამწერ კომპანიას (Record Label) და აპირებს მუსიკოსების კარიერის მენეჯმენტისა და საავტორო უფლებების მართვის მიმართულებით მუშაობას როგორც საქართველოში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ.

ერთ-ერთ საუკეთესო ვოკალისტად აღიარებული 63 წლის ქალბატონი საქართველოში უკვე მეოთხედ ჩამოდის. ის უკვე იმყოფებოდა თბილისში 1995 და 2002 წლებში, 2008 წელს კი შავი ზღვის ჯაზ ფესტივალში იღებდა მონაწილეობას.

ამჯერად ტანია მარია ვივა ბრაზილ ბენდთან ერთად, კომპანია ”Bravo Records”–ის მოწვევით ჩამოდის და სავარაუდოდ საათნახევრიან პროგრამას გვპირდება.

კონცერტი ”Bravo Records” -ის გახსნას ეძღვნება, რომელიც მუსიკალური ბიზნეს კომპანიაა და აერთიანებს ხმის ჩამწერ სტუდიას, მუსიკალურ გამომცემლობას, ხმის ჩამწერ კომპანიას (Record Label) და აპირებს მუსიკოსების კარიერის მენეჯმენტისა და საავტორო უფლებების მართვის მიმართულებით მუშაობას როგორც საქართველოში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ.

აპირებს თუ არა ჯგუფი სხვა შემსრულებლების ჩამოყვანას, ეს ჯერობით ცნობილი არ არის.

რაც შეეხება თვით ტანია მარიას მუსიკას, რომელიც მან მამის შთაგონებით ისწავლა და პროფესიად გაიხადა, ახალგაზრდობაში იურისპუდენციას სწავლობდა და პირველ მუსიკალურ ნაბიჯებს სან-პაულოსა და რიო-დე-ჟანეიროს კლუბებში დგამდა. შემდეგ პარიზში გაემგზავრა და ახლა უკვე ამბობს, რომ მიუხედავად ევროპაში ხანგრძლივი ცხოვრებისა, ის მაინც ტემპერამენტიანი ბრაზილიელია, რომელიც კლავიშზე დასარტყამი ინსტრუმენტებივით უკრავს და რომელიც ბრაზილიურ რიტმებს, აფრო-მოტივებსა და ფანკის იდეალურ ჰიბრიდს ქმნის.

კონცერტის სპონსორები არიან ”ბანკი რესპუბლიკა – ჯგუფი სოსიეტე ჟენერალი” და ეფესი.

დასაწყისი – 20:00 საათზე, ბილეთის ფასი კი 30-დან 100 ლარამდე.

taniamaria.net

კონცერტის საღამოს ივენთ ჰოლის დარბაზი თითქმის სრულად შეივსო ჯაზის მოყვარულებით და ეს ბუნებრივიცაა, რადგან ეს მსმენელი კარგი კონცერტებით განებივრებული არ არის.

პიანისტი თბილისელ მსმენელს წარედგინა როგორც ჯაზის ლეგენდა და უაღრესად მრავალფეროვანი მუსიკოსი. ფრენკ სინატრასთან, დიზი გილესპისა და ბობი მაქფერერინის დონის მუსიკოსებთან თანამშრომლობის შემდეგ ბუნებრივია ნებისმიერი მუსიკოსი იხვეწება. თვითონ მუსიკოსი ასე აღწერს თავის მუსიკას: „კონცერტის საღამოს ივენთ ჰოლის დარბაზი თითქმის სრულად შეივსო ჯაზის მოყვარულებით და ეს ბუნებრივიცაა, რადგან ეს მსმენელი კარგი კონცერტებით განებივრებული არ არის.“ მართლაც ეს პოზიტიური განყობა იგრძნობოდა მთელი კონცერტის განმავლობაში, ძლიერი რითმული პასაჟები როიალზე, ხშირი და ვრცელი სოლოები კონტრაბასსა და დასარტყამზე. Monty Alexander-ის მუსიკაში ნამდვილად იგრძნობა იამაიკური ფესვები და განწყობა და ეს განყობა ამ ძლიერ რითმსა და გახსნილ, ცოცხალ აკორდებშია.

მაგრამ განწყობით შორს ვერ წახვალ, Monty Alexander-ის იმპროვიზაცია მხიარული და ხშირად პაროდიულია, მაგრამ საერთოდ მოკლებულია ყოველგვარ სიღრმეს, ემოციურობას და შესაბამისად მუსიკალურადაც ღირებული არ არის. მონტის მუსიკა უბრალოდ ფონად თუ გამოადგება, რომელიმე მუსიკოსს, რომელსაც ფორტეპაინო უბრალოდ აკომპანიმენტისთვის სჭირდება და ამ ინსტრუმენტს დიდ დატვირთვას არ აძლევს თავის შემოქმედებაში, დაახლოებით ისეთ შემსრულებლებს როგორიც ფრენკ სინატრა იყო და ბობი მაკფერინია. ორიგინალური კომპოზიციები უინეტერესოა, აგებულია ძრითადად სუსტ, ბანალურ და ზედმეტად ტკბილ მელოდიებზე. მოკლედ უაზრობაა ბევრი პოზიტივით. რაც შეეხება ქავერ ვერსიებს აქაც აღმაფრთოვანებელი ბევრი არაფერია – No Woman No Cry არც ორიგინალშია დახვეწილი ჰარმონიებით სავსე სიმღერა, მაგრამ მონტის შესრულებით რაღაც გაიცრიცა და ბობ მარლის ემოციურობაც სადღაც გაქრა. რაც შეეხება იმპროვიზაციას აქ მონტი ნამდვილად მოიკოჭლებს, ყველაფერი ძირითადად ტრადიციულ ბლუზურ-ჯაზურ ჟღერადობაში ვითარდება, ბოლოს კი ხმამაღალი აკორდებით და დრამის თეფშებზე ბრახუნით მთავრდება. თვითონ სოლოს განმავლობაში პიანისტი ერთსა და იმავე სვლებს ხშირად ამეორებს და შთამბეჭდაობისთვის უბრალოდ ფორტეპიანოს კლავიატურაზე ქრომატიულ ასვლა-ჩასვლებს აკეთებს, ცოტახანში ეს მოსაწყენი ხდება. Monty Alexander თბილისელი მსმენელის წინაშე წარსდგა როგორც საკმაოდ ნაცრისფერი მუსიკოსი, რომელსაც აკლია გავლენები, ჩაკეტილია საკმაოდ სუსტ არაორიგინალურ ჟღერადობაში და საკმაოდ შორს არის თანამედროვე, ღირებული ჯაზისაგან.

საერთო ჯამში ის რაც 17 თებერვლის საღამოდან გამომყვა იყო თბილი იამაიკური პოზიტივი, სასაცილო საუნდტრეკით.

• http://easternpromotion.com/