Muzame-ზე რატომღაც არაფერი დაწერილა დევის გუგენჰაიმის It Might Get Loud-ის შესახებ, არადა ამ ფილმს მუსიკასთან ასე თუ ისე კავშირი აქვს, თან არსებობს ხალხი, რომელიც ამ ფილმს დიდ და საინტერესო მოვლენად მიიჩნევს, მგონი სულ ორნი არიან, მაგრამ ფაქტია რომ არსებობენ. ფილმი ჯერ კიდევ შარშან გამოვიდა, აპრილში და აი ამ ერთი წლის წინანდელი სიახლის შესახებ ვწერ მე დღეს მუზამესთვის.
ეპიკური კამათი ფარფლები მოერევიან თუ ზეპელინები ამ უკანასკნელი ჯგუფის გამარჯვებით დასრულდა, ეს მგონი მას შემდეგ მოხდ არაც რიჩი ბლეკმორი უკაცრიელ კუნძულზე განმარტოვდა და ველურ კატებთან სექსით დაკავებული ხანდახან ამაზრზენ ალბომებს უშვებს. თუმცა არც ჯიმი პეიჯს ჩაუწერია რამე საინტერესო აი უკვე 30 წელია. ეს მუსიკოსი კარგი მაგალითია პატარა ბავშვების დასაშინებლად – ბავშვებო ჰეროინი იწვევს ტვინის უჯრედების სიკვდილს.
გარდა იმისა, რომ ოცდამმერთე საუკუნეში ყველა მიხვდა, რომ ზეპელინი მოერია ფარფლებს, აშკარა გახდა ისიც, რომ როკი გიტარისტების საკუთრება აღარ არის და ნებისმიერ ლეპტოპიან პიდარასტს შეუძლია აკეთოს მუსიკა და შემდეგ ამას როკენროლი დაარქვას ან პოსტ მიამატოს წინ, ან ტრიპ, ან ინდი ან ლათინური i, ყველამ იცის, რომ თუ სიტყვას წინ i უწერია ეს ნიშნავს, რომ ეს რაღაც ახალი თანამედროვე, მაღალტექნოლოგიური და ყველაფრისადმი ტოლერანტული პროდუქტია, რომელსაც მაღალი სოციალური თვითშეგნება გააჩნია. მოკლედ მეოცე საუკუნის როკენროლი iRock-n-Roll-ია, უსასრულოდ პიდარასტული და ამაზრზენად ecofriendly.
ამ მეტროსექსუალურ სამყაროში ვიღაც იდიოტმა (Davis Guggenheim), გადაწყვიტა გადაეღო ფილმი გიტარისტ როკერ ტიპებზე, რომლებიც ხმამაღლა უკრავენ და ისევ აჟღრიალებენ თავიანთ გიტარებს. It Might Get Loud დოკუმენტალური ფილმია სამ გიტარისტზე – Led Zeppelin-ის Jimmy Page-ზე, U2-ს The Edge-სა და White Stripes-ის Jack White-ზე. არ ვიცი სადა ბანაობს დევის გუგენჰაიმი, მაგრამ მეტროსექსუალობისგან აშკარად შორსაა, ვინმემ Sigur Ros-ის დისკი უყიდეთ თორე დაიღუპა კაცი.
ფილმი მუსიკოსებზე და მუსიკაზეა, სამი გიტარისტი საუბრობს თავის დამოკიდებულებაზე მუსიკისადმი და იხსენებს თავის ნამუშევრებს. ცოტა show off-ში კი გადასდით, მაგრამ ვაპატიოთ, ამდენი უშრომიათ, ამდენი კარგი მუსიკა დაუწერიათ, ეხლა ცოტა თავიც დაიფასონ.
ჯიმი პეიჯი უბრალო რარიტეტია, მოსიარულე ანტიკვარიატი, რომელსაც ძველი თემების დაკვრა შეუძლია ისევ და ხანდახან სცენაზე გამოდის чтоб тряхнуть стариной.
The Edge ექსპერიმენტატორი ტიპია, რომლის მუსიკა ეფექტების გარეშე, უბრალოდ ხრიალია.
Jack White ახალგაზრდა იდიოტია, რომელიც გაუგებარ დროს გაუგებარ მუსიკას უკრავს გაუგებრად და გაუგებარია ვისთვის.
ფილმიც მთლიანად თითქოს სამი ერთმანეთში გადახლართული ნაწილისგან არის შემდგარი და სამ წამყვან ფერშია შეღბილი. ყოველ მუსიკოსს თავისი სტილი აქვს და თავისი ისტორია, რომელიც განსაკუთრებულ ფორმაშია მოწოდებული. ახერხებ უფრო ღრმად ჩაიხედო მუსიკოსების კარიერაში, შემოქმედებაში, სტილსა და ინდივიდუალობაში.
Jimmy Page იხსენებს იმ ლამაზ და კეთილ დროს როცა მუსიკა თავისუფლებას ნიშნავდა და როცა მუსიკოსები იმდენად თავისუფლები იყვნენ, რომ შეეძლოთ ერთ ღამეს უბრალოდ შემთვევით საკუთარ ნარწყევში გაგუდულიყვნენ. იხსენებს, როგორ იწერებოდა ჯგუფის ალბომები, როგორ იკვრებოდა მუსიკა ცოცხლად. The Edge თავის პედლებს აჩვენებს მაყურებელს და ამაყობს იმით, რომ კონცერტის დროს ერთსა და იმავე ეფექტს ორჯერ არ იყენებს. Jack White კიდევ რატომღაც ამაყობს იმით, რომ მეტროსექსუალურ ოცდამმეერთე საუკუნეში, სადაც ყველაფერი ძაან მოწესრიგებული და ecofriendly არის ის უკრავს ბლუზს, მუსიკას რომელიც ყველას ფეხზე კიდია და ეკოლოგიური კატასტროფაა.
საბოლოოდ It Might Get Loud რაღაც ნოსტალგიურ ტალღაზე გაწყობს და შეიძლება წახვიდე ზეპელინის რომელიმე საყვარელი ალბომი ჩართო და გაიხსენო – თურმე რა კარგად ჟღერს ეს ჯგუფი. გახსენდება, რომ ცხოვრებას რაღაც მუღამი შეიძლება ჰქონდეს და შეიძლება ხანდახან მაინც მუსიკა ვინამპის მაგივრად უბრალოდ CD-დან მოუსმინო, როგორც ძველ დროს აკეთბდნენ ჩვენი წინაპრები შოთა, თამარი, ილია…. გახსენდება საიდან მოდიხარ და ვისი გორისა ხარ, გინა ღვინით სავსე ჭიქით ხელში კეთილი სიყვა თქვა და თვალზე ცრემლი მოგადგეს ისევ და იქნებ ერიკ კლაპტონის Cream გაგახსენდეს კიდეც. ცოტა ამოისუნთქო და შემდეგ ისევ დაუბრუნდე პიდარასტულ რეალობას სადაც ყველა გულისამრევად კორექტულია, iროკენროლშიკები საკუთარ ნარწყევში აღარ იგუდებიან და მათი სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა 87 წელია.
და ბოლოს, იმისთვის რომ ეს სტატიაც ცოტა eco-friendly იყოს მინდა შეგახსენოთ რომ მსოფლიოში სულ რაღაც 1000 პანდაა დარჩენილი და რამეს თუ არ ვიღონებთ ეს საყვარელი ცხოველები უბრალოდ გადაშენება. დაფიქრდით სანამ დროა, დაფიქრდით…
Fაკ იუ JEW!
Jack White-ze imena ixrchobi subieqturobit
danarcheni narmalna,magram mainc texavs es statia pianistma rom datsera
razec gamaxsenda edrian broudi
აი სანდრო ძალიან გავბრაზდი… დავიწყოთ არაზუსტი იფორმაციით: ფილმი 2009-ში გამოვიდა და არა 2008-ში (2008-ში ჩაიწერა) და დარწმუნებული ვარ პანდებიც ცოტა უფრო მეტი ან ნაკლები იქნება. მეორე ძალიან მიკერძოვებულია და ბოლოში ძააააალიან დიდი იმხო აკლია (თუმცა ყველა წინადადების ბოლოშიც არ აწყენდა). “ფარფლებზე” და “ზეპელინგებზე” საერთოდ ვინ დავობდა?! აქეთ მოვიდეს! თან ჯეკის ესე უაღრესად აგდება დანაშაულია და მეტი არაფერი… ნუ დანარჩენს რო გნახავ და ჩავიცუცქებით მერე გაგირჩევ მეზარება ეხლა აქ ჩხაკუნი.
P.S. აი დროზე გამასწარი და შენი ბედი რო არ მეცალა წასაკითხად… მაგრამ არაუშავს ძალიანაც არ გადამივლის იმედია
კარტმენ დარწმუნებული ვარ ბასკი ხარ =)) და აი ის 2 ადამიანიც გამოჩნდა რომლებიც ამ ფილმს მოვლენად მივიჩნევთ
არავინ არ ამიგდია ჯერ ერთი და მერე კიდე წლები შეიძლება მართლა შემეშალა ეხლა ჩავასწორებ. ჯიმი პეიჯს 40 წელია არაფერი უკეთებიაო რო მიოწერია მანდ 30 უნდა ეწეროს
პანდების ინფო იუტუბის ვიდეოდანაა, რომელიც ეტყობა საიტის ადმინისტრაციამ მოშალა, ასე, რომ მართლა დროა დავფიქრდეთ
ედიტედ
მანდ 2008 სად წერია? მანდ წერია შარშან აპრლში, ანუ 2009 წლის აპრილში და ისე 2008 იყო პრემიერაო აგე http://en.wikipedia.org/wiki/It_Might_Get_Loud
იუ ბროუქ მა ჰა დიუდ
სანდრო, რამდენიმე კოლეგიალური რემარქი ჩემგან:
1) არ შეიძლება პუბლიკაციაში (თუკი მასალას პირად ბლოგზე არ დებ) დისკრიმინაციული ტერმინების ხმარება. მაგალითად “პიდარასტი”. ჟურნალისტისა და პუბლიცისტისგან ძალიან ცუდი ტონია უბრალოდ… თან როგორც აღნიშნე, 21-ე საუკუნეა – ეპოქა, როცა რასიზმი, ჰომოფობია, გენდეურლი დისბალანსი და.ა.შ დიდი ხანია დაძლია მსოფლიოს ცივილიზებულმა ნაწილმა
2) ბლეკმორის და კატების სექსი რა შუაშია ვერ მივხვდი, ან რიჩის ბოლო წლების ალბომებიდან რომელია ამაზრზენი? კაცი აკეთებს რენესანსულ ფოლკლორს. ერთია შენ მოგწონს ეს თუ არა, მაგრამ მეორეა ის, რომ მაგ ჟანრში საკმაოდ დაფასებულ და აღიარებულ მუსიკოსად ითვლება ბოლო რამდენიმე წელია.
3) ლედ ზეპელინი მოერევა თუ დიფ ფარფლი იმდენად ინფანტილური კითხვაა, რამდენად ინფანტილურიც იყო შენი პასუხი “ზეპელინი მოერია დიფ ფარფლს”. გააჩნია შენ “მორევა”-ში რას გულისხმობ, იმას რომ ერთმა 200 მილიონი ალბომი გაყიდა და მეორემ 100? თუ მაგას გულისხმობ, გამოდის რომ მუსიკაზე კი არა ბიზნესსა და კომერციაზე ლაპარაკობ. ხოლო თუ მუსიკალური კუთხით მივუდგებით, ზეპელინებმა 8 ალბომი გაქაჩეს, დიფ ფარფლი კი აგერ უკვე მე-19 ალბომზე მუშაობს 2010-ში. თან ისე, რომ მათი არცერთი ნამუშევარი ერთმანეთს არ გავს და არცერთ მათ ალბომში არ არსებობს თუნდაც ერთი სიმღერა რომელზეც იფიქრებ რომ თითიდანაა გამოწოვილი. დღემდე აფრქვევენ ახალ-ახალ იდეებს და წეილწადში 200-მდე კონცერტს ატარებენ უმაღლეს დონეზე…
ასე რომ, ეხლა ადექი და შეაჯიბრე, რომელი “მოერია”
4) კიდევ ერთხელ – მუზამე პირადი ბლოგი არაა, ინტერნეტ-ჟურნალია
ეს არ ნიშნავს იმას რომ რეცენზიები სუბიექტური არ უნდა იყოს (ობიექტური რეცენზია არც არსებობს ბუნებაში), მაგრამ ეს ნიშნავს იმას, რომ შენი სუბიექტურობა მეტნაკლებად დაბალანსებული უნდა იყოს და თან ფაქტებით გამყარებული. არადა, როგორ დაგიჯერო რომ ზეპები მოერივნენ ფარფლებს, როცა ფაქტია: ერთი მათგანი 8 წელიწადში დასამარდა მუსიკალურად, ხოლო მეორე – უკვე 42-ე წელია არ გაჩერებულა.
ლედ ზეპელინი მოერევა თუ დიფ ფარფლი იმდენად ინფანტილური კითხვაა, რამდენად ინფანტილურიც იყო შენი პასუხი “ზეპელინი მოერია დიფ ფარფლს” – ვიცი, უბრალოდ ირონია იყო.
მანდ შეკითხვაც რიტორიკული იყო და პასუხიც, რადგან მსგავს რაღაცეებზე ფიქრიც კი უაზროა, მაგრამ ფაქტია – ჯერ კიდევ არსებობენ ტიპები რომლებსაც ეგ საკითხი ადარდებთ და არგუმენტებიც კი მოჰყავთ თავისი აზრის გასამტკიცებლად. რა მნიშვნელობა აქვს ვის რამდენი ალბომი აქვს ჩაწერილი და რამდენი წელია უკრავს?
მეორე
არაფერი სუბიექტური მანდ არ წერია, უბრალოდ დამოკიდებულებაა ფილმისადმი აღწერილი და შევეცადე ფილმის რაღაც განსაკუთრებული განმასხვავებელი ფაქტორი აღმეწერა – ის, რომ ეს ფილმი მართლა ძველი როკენროლის ნოსტალგიის გამაცოცხლებელია.
მესამე
ოცდამეერთე საუკუნეში დაძლეულ ჰომოფობიასა და რასიზმს უბრალოდ ვაშარჟებ იმიტომ, რომ ტვინია უკვე წაღებული ამ ტოლერანტობით. არასდროს არ მთავრდება პატივისცემა უმცირესობებისადმი და მათი უფლებების დაცვა და მსგავსი კრეტინიზმი. ზედმეტად დიდი აქცენტი კეთდება უკვე ამ უფლებების დაცვაზე – ეს ჩემი პირდი დამოკიდებულებაა, დაბალანსებული ფაქტებთან.
რაც შეეხება ზედმეტ სუბიექტურობას, აქაც ვერ დაგეთანხმები, ზედმეტად სუბიექტური ეს სტატია სულ სხვანაირი იქნებოდა და საერთოდ მუსიკისადმი დამოკიდებულებას სხვა მიმართულებით წაიყვანდა, როცა აქ ფილმის შინაარსსა და ხასიათზეა აქცენტი გაკეთებული.
შეიძლება ზედმეტად ირონიულია, მაგრამ ფაქტების რახარუხის კითხვა მე არ მიყვარს და ჟურნალი ამით უნდა იყოს ვიკიპედიისგან განსხვავებული, რომ განსაკუთრებული დამოკიდებულება დამანახოს. ფაქტებისთვის გუგლი არსებობს.
რიჩი ბლეკმორზე არაფერს დავწერ – ვიცი გიყვარს შენ ეგ ბიჭი და კამათის თავი არ მაქვს, თორე ისევ “ზეპელინი მოერევა თუ ფარფლები” შეკითხვამდე მივალთ.
სადნრო Deep Purple-ს არ უნდა შეხებოდი
ეგ გიოს თემააა 
გიორგი, მისმინე, სკაიპი ჩართული გაქვს? რაღაც მაქვს სათქმელი
აუჰ სანდრიკ გადავიფიქრე ,ჯანდაბას ფილმისადმი დამოკიდებულება დანარჩენი ყველაფერი მართალია და ის ჟურნალისტური ფFFF ეთიკის კოდექსი?ჰაჰაჰა…საუზ პარკს უყურეთ,ირონიაა ამ ყველაფერში რაც დაწერა…
P.შ.და მთელი ეს 200 მილიონი ალბომი გაყიდა ეს არ ნიშნავს რომ გაიმარჯვა,მთავარია შინაგანად მორალურად და ზნეობრივად დიფ ფარფლი იყო გამარჯვებული ლაპარაკი…ზეპპელინმა დიიფ ფარფლი რომ მისექსააა იასნაააა ეგრეაააა,როკ ნ როლლ ბეიბეეეე!